Ég man þegar videó kom í fyrsta skipti, því var smyglað heim til okkar það var árið 1984. Ég man að ég vildi bara horfa á videó myndina Dracúla, því Dracúla var og er ein af mínum uppáhaldssögum. Einnig man ég þegar risastór flutningabíll vallt í Langadalnum, hann var fullur af alls kyns gosi. Við drukkum gos í margar vikur eftir það, það voru dýrðardagar. Ég man eftir ógleymanlegum útilegum á Smyrlabergi, landinu sem var tekið af okkur. Þar veiddi ég minn fyrsta fisk, þar lærði ég að rota þá og rífa öngul úr, þar festist líka öngull í nösinni á mér, það var fyndið.

Þá varð Illugaskotta ægilega hrædd, en Hildur frænka var með mér, og hló ægilega mikið. Einnig fór ég í mína fyrstu almennilegu "skurðaklósett" ferð á Smyrlabergi, það var ekkert annað "Klósett" að hafa, og ekki var hægt að keyra mann niður á Blönduós, þegar heyskapur var á fullu. Í heyskapnum smurði amma niður frá ofan í okkur. Í stóran hvítan og appelsínugulann dall. Hún spurði alltaf:" Já og viljið þið ekki smurt og með því?". Það var mest spennandi í öllum heiminum að opna þennan dall þegar kaffitíminn kom í heyskapnum, þar leyndust svo góðar samlokur, og kökur að ég fæ vatn í munninn á meðan ég skrifa þetta.

Ég man líka eftir því þegar Perla mín, sem var fyrsti hesturinn minn varð blind, einnig man ég eftir stórhríðum, þar sem ég var látinn sitja í bílnum, pínulítil að hlusta á Bítla plötuna "Abeey road", þetta er enn þá uppáhaldsplatan, mín. Einnig man ég eftir því þegar við fórum að gefa hrossunum niðri í haga á veturna, þessi hagi er niður við Blöndu, há brekka og svo er haginn. Það var allt í lagi að labba niður eftir í djúpum snjónum, en þegar farið var til baka, urðu skrefin þung. Ég vældi, vildi að pabbi myndi halda á mér. Hann sagði að það kæmi ekki til greina, ég yrði að sjá um mig sjálf, það var fúlt þá en í dag er ég voða stollt að hafa getað bögglast upp þessa árans brekku sjálf.

Að eiga land, er fjársjóður. Land geymir sögur, endurminningar og óendanlega möguleika fyrir kynslóðir sem lifa núna sem og komandi kynslóðir. Það var sár dagur þegar við misstum landið vegna ósanngirni og lyga, við þurftum að setja öll hrossinn í sláturhúsið, loka á minningar, hætta að fara í sveitina.

Haustið kom í morgun, ég fann það á lyktinni í morgungöngunni. Krían er hætt að garga á mig, stelkurinn er þagnaður og einnig tjaldurinn.

Flugslys í Grikklandi allir dauðir, flugslys í Suður-Ameríku, allir dauðir...Illugaskotta hugsar með hryllingi til sinna tveggja flugferða. Fimm tímar til Bandaríkjanna, og svo einn og hálfur til Winnipeg. Verst þegar þær eru að lenda, hreinn viðbjóður allt sem viðkemur flugvélum. Skelfing og angist grípur mig í hvert sinn sem flugvélar ræfillinn skelfur í loftinu.

Svo hættir hún að skjálfa en taugar draugsins eru þandar, augun stíf, og blóðið rennur aðeins hraðar, í lófunum má sjá svitadropa....flughræðsla er þetta víst kallað. Fælni, kíkið á www.doktor.is ef þið viljið lesa ykkur til um fælni og aðra krankleika.

Sólin skín en golan er köld, mjög köld. Krækiberin eru tilbúin, og einnig hvannarfræin, þarf að safna þeim. Jón Glói kemur af og til á svæðið, en hann er ekkert voða gjæfur lengur. Jú, bað um hausnudd í dag, en um draug fór hrollur því hrafninn er farinn að gogga ægilega fast, en hann lokaði sínum augum og vildi meira hausnudd.

Illugaskotta er enn harðákveðin í því að hætta að blogga.

Margt er undarlegt í heimi hér, það er hægt að fara út í geiminn, og það er líka hægt að klóna menn.

Núna ætla ég að klikka út með ofsóknarbrjæðinu mínu og segja: "Fuglaflensan kemur!"

Nú brosi ég út í annað, enda einkahúmor á milli mín og eins vinar míns.

Blogg er tilgangslaust!

Fínasta ferð austur og norður, út og suður. Hraun, gígar, vötn, plöntur, sól, rigning, tjaldsvefn, nesti, rúta, jeppi...snæaugla, gott fólk. Reykjavík. Hitta fólk, og gera sem mest í útréttingum.

Illugaskotta er í annað sinn að hugsa um að hætta að blogga, nú mun ég blogga mig niður og hætta daginn sem ég flyt út, þann 8. september. Það er komið nóg af því að skrifa um sjálfa sig, hugrenningar og pirring, gleði og annað sem hrærist um í huga draugsins.

Ég er á leiðinni austur eftir nokkrar mínútur..ég hlakka svo til að komast í ferðalagið mitt, sem ég er lengi búin að bíða eftir. 8. ágúst í dag, ég fer út eftir mánuð. Það verður nú meira ævintýrið.

Allt gengur vel, engin sól en samt gott veður.

Annað kvöld fer ég í langt frí,,,komin tími á að kíkja á Austurlandið, fljúga um sveitir,,mengast í borginni og hitta vini sína! sem ég er eiginlega búin að gleyma hvað heita og hvernig þeir líta út.

Það er heldur betur kominn tími á að breyta um umhverfi og sjá gömul andlit.

Föstudagur! Vá...og útréttingar eru aldrei fleiri en þessa daganna. Trygginamiðstöðin, Tryggingarstofnun, vottorð frá Bankanum,,,um að ég eigi aur, vottorð frá Lækninum að skrokkurinn sé í lagi. Vottorð frá indjánanum um að ég fái að dvelja heim hjá honum. Vinna í tillögu minni...taka til, pakka, finna út hvað skal koma með og hvað ekki með mér til CANÖDU.

Sólin hefur verið í fríi, veit ekki hvar. Það er 5. ágúst í dag....mér finnst maí hafa verið í fyrradag, þegar ég var að skvetta tjöru á galdrahúsið. Þarna kom Glói, og allt varð brjál.....

Mótmælendur stóriðjustefnu og virkjanna hanga á krönum uppi á hálendinu, æðarkollur hamast við að koma ungum sínum til að stækka sem hraðast, fólk æðir hingað og þangað en alltaf kemur sólin upp og sest á ný. Það kemur að ég held alltaf nýr dagur eftir þennan dag, þess vegna á kona eða kall,,barn eða umskiptingur, skoffín eða skuggabaldar alltaf að gera það besta sem þau geta við daginn.

Þess vegna á fólk alls, alls ekki að vera að spá í hvað hinum og þessum finnst um mann, segir um mann, eða flokkar mann í. Það er eyðsla á orku í óþarfa. Illugaskotta gefur þeim langt nef og löngutöng, sem eru að spá í og segja henni hvernig hún er og hvað hún er. Hún ein veit hvað er henni fyrir bestu. Kill them all.er gott lag!

Hvað er það sem lætur fólk hlaupa á eftir dauðum hlutum? Í stað þess að spá í að rækta samband sitt við fjölskylduna eða vinina.

Illugaskottu langar að vera gáfuleg í dag,,en það getur hún ekki. Er að rembast eins og rjúpan við staurinn. Eldgamla Ísafold hljómar hér á Rás 1. Greyið Ísafold, hún er tætt í sundur af heimskingjum sem ekkert skilja í því að landið er okkur allt, og með því að selja það til stórfyrirtækja úti í heimi erum við að selja sál okkar skrattanum.

Illugaskotta brunaði í gærkveldi eftir vinnu og át á söltu lambakjeti,,, með einn Íslending, einn Breta og einn Bandaríkjamann í sund á Krossnesi. Það var fjör, útlendingarnir voru að frjósa ef þeir stungu sínum öxlum upp úr vatninu..en ég og Binna erum miklir jaxlar enda Íslendingar...og stungum okkar öxlum mikið upp úr lauginni til að sýna þeim að hvorki kaldur vindur né nokkur önnur náttúruöfl myndu koma okkur í vist hjá henni Hel.

Hins vegar tjáði Bretinn mér eftir laugarferð, að hann hefði upplifað margt á sinni ævi hér og þar um heiminn. En þessi sundlaugarferð, væri eitt það eftirminnanlegasta sem hann hefði upplifað..laug niður við Atlantshafið, undir berum himni lengst norður í einhverju, eins og hann sagði. Draugur varð kátur..og svo komum við heim í nótt, þreytt en alsæl.

Það eru komin krækiber, en ekki hef ég enn þá séð bláberin góðu.

Í gær fór Illugaskotta á frábæra sýningu um Kvennaskólann á Blönduósi, sem sett var upp í skólanum sjálfum af Aðalbjörgu Ingvarsdóttur, þessi sýning er mögnuð og á lof skilið.

Annað sem ég sá er að stofna þarf aftur Kvennaskólann á Blönduósi, þar sem kenndar yrðu hinar margslungnu mataraðferðir forfeðra okkar og formæðra. Einnig yrðu hinar ýmus hannyrðir kenndar. Boðið yrði upp á hin ýmsu námskeið sem væru bæði stutt og löng í tengslum við matarmenningu og handverk ýmisskonar. Staðurinn er þarna, húsið, og allt. Það þarf einungis að koma skólanum aftur af stað. Nýsköpun og kraftur er það sem þarf inn á Blönduós. Ég skora á bæjarstjórnina á Blönduósi að taka þetta mál fyrir og koma þessu verkefni af stað. Vonandi verður það gert.

Fékk símtal frá Binnu vinkonu í dag, hún er að koma á Strandirnar í fylgd tveggja Ameríkana. Það verður nú gaman að hitta hana svölu Binnu, New York farann og konuna sem kom mér til þess að vera þrælahaldari í New York í desember 2003! Það var ein versta upplifun Illugaskotta nokkrun tíma í útlöndum.

Draugurinn er kátur vegna þess að VERSLUNARMANNAHELGIN ER BÚIN! og útvarpið getur tekið ró sína á öldum ljósvakans, nú eru þetta bara dagar,,,ekki óðsmannsæði og múgæsingar helgin brjálaða..hún er farin og kemur aldrei aftur.

Já já,,,það er að koma enn ein Verslunamannahelgin! Djö,,,, leiðist mér útvarpið um Verslunarmannahelgina..allir eru hressir að gera eitthvað ægilega sniðugt, með skuldahalann í borunni..grilla pylsur, tjalda fellihúsinu, kaupa bensín, kaupa ís, hlusta á tónlist, vera hress, leika við börnin, fá meiri skemmtiatriði, drekka meiri bjór, meiri vodka, labba á fleiri fjöll, sigla niður fleiri ár, reykja meira, tala meira...meira af öllu!

Draugur er massa fúllegg, ojbarasta! Ég er Schrooge á Verslunarmannahelgar, hef alltaf hatað þær...til skrattans með það að gera eitthvað, ætla ekki að gera neitt!..læt ekki múgæsinginn ná til mín. Nei skal liggja í bælinu, lesa endalaust af vísindalegu fræðilegu mjög alvarlegu efni sem fjallar ekki um útilegur og hvernig beri að haga sér við grillið!

Annars hef ekkert að segja sniðugt, enda eru draugar aldrei sniðugir, bara stríðnir og miklir tækifærissinnar!

Datt í það!!!!! Ægilega...en þess var þörf,,,súkkulaði, datt í það..Draugurinn situr núna ropandi og kámugur fyrir framan tölvuna. Fullur af Risa stóru rís og kúfuðum disk af kókapuffs!..ojbara..en mig langaði bara svo..og lét verða af því. Nammi namm... Jón Glói var mikið heima við í dag, æpandi af pirringi á allt og alla, milli þess sem hann sat gapandi af hita ofan á útidyrahurðinni á Galdrasýningunni. Merkilegur kvistur þessi hrafn.

Láki Jarðálfur var eitt sinn uppáhalds bók einhvers sem draugurinn þekkti, vegna þess að hann var alltaf að gera öðrum illt, en svo hætti hann að gera illt og breyttist í undurfallegt mannabarn. Þar með missti Láki af sér allt hið dýrslega útlit sem hann hafði, sem var; skott, krullótt hár, dýrslega uppmjó eyru og langleitt andlit. Merkilegt í alla staði.

Steinbítur, nýjar kartöflur, og ofur salat allt útbúið af Illugaskottu, endaði á kafi ofan í maga draugsins eftir góðan dag úti í Bjarnarfirði við vinnu. Kotbýli Kuklarans er flottur staður.

Veðrið lék við hvern sinn fingur, Jón Glói er komin með vin, eða kannsku kærustu, það er gott, enda var hann búin að vera alveg vængbrotinn eftir að Jón lærði hvarf eitthvert í bókalesturinn mikla.

Illugaskotta verður í frí um þessa annasömu helgi, ætla heim á fornar slóðir, Blönduós.

Sunnudagur,,og það er sól...og mjög hressandi vindur úti. Fjör í gær, og Kotbýlið mun slá í gegn, það er magnaður staður. Hitti mann og annan í gærkveldi...og alltaf kemst Illugaskotta betur og betur af því að Ísland er lítið..það þekkja allir alla og einhvern veginn tengjast allir öllum á óbeinann eða beinann hátt.

Illugaskottu finnst ekki gott þegar neikvæðann tón kveður í garð náttúruverndar, stundum er fjallað um þjóðgarða og vernduð svæði á Íslandi með neikvæðum undirtón. Kannski þurfa viðhorf beggja að breytast þeirra sem vilja vernda og þeirra sem vilja nýta...það heldur Illugaskotta að sé besta ráðið. Nýjasta dæmið um lítilvægann nei tón, sem ég hef rekist á er úr fréttum hjá Ríkisútvarpinu þar sem fjallað er um að nú sé verið að beita sauðkindinni á lúpínuna í Bæjarstaðarskógi sem er í Þjóðgarðinum á Skaftafelli. Fréttin endar á þessum orðum:

Gamli bóndinn í Skaftafelli sagði raunar alltaf að lúpínuvandamálið væri auðleyst með beit en ráðamenn í þjóðgarðinum og helstu postular náttúruverndar í landinu telja sauðfé ekki eiga heima í þjóðgörðum og hafa þar til í vor þvertekið fyrir að hleypa því á hina helgu staði. Postular og helgir staðir! undralegt í alla staði finnst mér að taka svona til orða. En taki hver til sín sem á.

Valdís Vera og Laufey elduðu hádegismat fyrir mig í gær og komu með hann í vinnuna, það var ljúft. Núna eru þær úti í Bjarnarfirði. Ég hlakka til ferðalagsins míns í ágúst.

Margt gesta hér á Galdrasýningunni í dag, kunningjar frá Egilsstöðum litu við..og von er á fleirum vinum og kunningjum Illugaskottu á Strandirnar í dag. Það er alltaf gaman að fá góða gesti í heimsókn.

Illugaskottu hlakkar til veislu annað kvöld, nú er gaman og nú er fjör. Sumarið er búið að líða eiginlega æglilega hratt....júlí er næstum á enda. Hvar endar þetta allt saman? Það er búið að vera mjög gaman að vinna að uppsetningu annars áfanga Galdrasýningar á Ströndum. Afsteypa var gerð af höndum draugsins, sem fannst undarlegt að takast í hendur við sjálfan sig...það var eiginlega stór furðulegt. Þessar hendur munu dvelja einhvers staðar í Kotbýlinu á komandi árum.

Sólin er í felum, en mér er sama, enda brennir hún hvíta drauga verklega!

Bullustrokkur í pörtum og stór poki af gifsi eru hlutir sem eru úti í bílnum mínum ásamt öðrum hlutum. Veðrið er himneskt,,sá ekki Jón Glóa í kvöld, vonandi er hann búin að kynnast öðrum hröfnum. Það verðu grillandi gott veður á morgun, það er gott.

Margt fólk er á tjaldstæðinu, Illugaskotta er ekki á ferðabuxum enn, en brátt tekur það smá við. Hænur skoppa um á Klúku, fimm stykki það er heimilislegt, sérstaklega fyrir utan torfbæ. Tröllin er ekki enn þá farin að skoppa fyrir utan Klúku en kannski seinna.

Getur einhver bent mér á bók sem er: fræðandi, spennandi, fyndin og skemmtileg. Draugur er í vanda, því hann finnur ekkert skemmtilegt að lesa. Þetta eru þær skemmtilegustu bækur sem ég hef lesið:
Sjálfstætt fólk, Hýbýli vindanna, Lífsins tré, Pope Joan, I heard the Owl call my name.

Veit ekki, skil ekki og hugsa mikið um vissann atburð. Enn er kallt í veðri, á morgun fer draugur í að mála hús í Bjarnarfirðinum, það er gaman.

Draugur hefur verið í fríi í dag, meðan himnarnir rifna yfir okkur og úr þeim hefur dunið hið svokallaða regn, sem er nú gott í hófi. Lesið bækur, sofið, lesið meir, eldaði pasta, vann í tölvunni..horfði á fréttir og lét allt leka í gegnum heilann á mér. Fátt gerist, dagarnir líða, sólin sest og sólin rís, eins og hún hefur gert í einhverjar þúsundir ára. Er byrjuð að lesa aftur bókina Saga Fjalla-Eyvindar. Herfilega leiðinlega skrifuð bók um mjög áhugavert efni. Kannski get ég þjösnast í gegnum hana,,,held samt ekki. Þetta kvæði samdi hann Matthías Jochumsson um Skugga-Svein, en fyrirmynd hans var Fjalla-Eyvindur.

Þú ein bauðst mér trú og tryggð
tröllum helguð fjallabyggð,
dugur, þrek og dirfskan mín
drjúgum óx við brjóstin þín.

Komið nóg af engu, góða nótt.

Jón lærði hefur ekki skilað sér heim í dag, hann var hins vegar á prikinu sínu í gærkveldi. Jón Glói er alveg pirraður og veit ekkert hvernig hann á að haga sér þegar uppáhalds bróðirinn er ekki á svæðinu. Líklega hefur hann Lærði litli fundið galdrabækur í einhverjum giljum hér á Ströndum og er að læra eins hratt og hann getur alla þá galdra sem snúa að hröfnum.

Það rignir núna, át skyr með rjóma í dag, draugurinn varð svo gráðugur að hann fyllti diskinn af rjóma, lét hann drekkja skyrfjallinu..og svo slafraði hann þessu öllu í sig eins og hann hefði aldrei borðað skyr áður. Svo varð draug herfilega illt í maganum, æ mig aumann. Og borðaði ekkert fyrr en í kvöldmatnum. Eftir góðan sundsprett í lauginni sem bætir allt.

Nú er rólegt laugardagskvöld hér á Ströndum, sólin er farin eitthvert annað. Illugaskotta er að klára að lesa bókina Lífsins tré sem er eftir Böðvar Guðmundsson. Góður og fyndinn höfundur hann Böðvar.

Hálf grillaður draugur situr hér fyrir framan tölvuna. Var að mála úti í Bjarnarfirði í dag, það var svo heitt að draugurinn reif sig úr fötum og hamaðist að vinna. Svo var bakið orðið grillað,,,og hendur..en ekki andlit,,því það var grátt og hvítt af sólarvörn. Draugur gleymdi að húðin hans er svo mikið drasl þegar sólin vill steikja hana.

Það er föstudagur, þokan er að skríða niður hlíðarnar hérna. Illugaskotta mun einnig dvelja úti í Bjarnafirði á morgun.

Eygerður og fjölskylda kom á svæðið í gær, það var gaman að hitta þau öll, og svo komu þau út í Bjarnafjörðinn í dag.

Glói og Lærði litli voru á baksíðu Morgunblaðsins í gær, en Illugaskotta átti myndina.

Bestu sumarkveðjur frá Skottu rottu...ps. Vegurinn upp í Herðubreiðarlindir er að fara í sundur eða í kaf eða bara bæði held ég, Jökulsá á Fjöllum er ekkert lamb að leika sér við.