Veðrið hér í Austur-Húnavatnssýslu er eins og á falskasta póstkorti. Það er logn, frost og sól!!! Þetta er að gera mig brjálaða að hanga hér inni og vinna, jamm Illugaskotta er að vinna með heilanum. Göngutúrinn í morgun var góður, sá spor eftir alls kyns dýr og líklega skrímsli líka, því ég var ekkert að átta mig á nokkrum förum hér í fölinni.

Sólin var að rýsa úr rekkju þegar Illugaskotta drattaðist upp á miðholtið eins og það er kallað, þá komst sólin loks upp fyrir Langadalsfjallið sem er fjallið mitt. Þekki hverja sprungu og hvern stein eins og klár bóndi myndi segja.

Glúmur galdraköttur verður fyrir stanslausu áreiti þegar ég er hér, hann fær ekki að sofa, ég er stanslaust að tala við hann, klípa hann og knúsa hann, enda malar hann alltaf þannig að hann vill þetta.

Ætlaði að ræða eitthvað ógnar spennandi en það er horfið úr minum litla heila sem vill einungis fara út, og út í góða veðrið. Illugaskotta fer ekki í hesthúsin núna því þá væri hún bara þar allan daginn að ríða út og eitthvað annað að brasa.

Mýs, rottur, minkur, refur, hreindýr, uglur, hummmm okkar dýralíf hér á landi er ekki svo spennandi. Okkur vantar uppáhaldsdýrið mitt sem er bjór, þeir eru klárir. Þeir byggja sér hús og gera stífflur. Svo naga þeir niður tré, éta af þeim börkinn og naga svo af þeim greinarnar, draga með heim. Og leggja í bleyti, sum tré eru eitruð fyrir bjóra en þeir vita nákvæmlega hvað hvert tré þarf að liggja lengi í bleyti svo það sé orðið afeitrað.

Ég sakna indíánanna vina minna í Canödu og nokkurra annarra þarna í Canödu...svona er lífið, ekki allt tekið út með sældinni, ha!!!! Ég veit ekkert hvað ég mun gera í sumar, kannski barasta ekki neitt. Liggja með tær upp í loft á sólarströnd með öðrum bjánum. Hvernig væri það???!!!! HUMMMMMM ætla að huxa þessa huxun til enda. Sólar kveðjur frá Húnaflóanum og öllum þeim skrímslum sem þar búa.

Góðan daginn!!!!!. Hér fyrir norðan muggar hann, það er snjómugga á ferðinni, þétt snjókoma, en hlýtt úti. Fór í minn göngutúr sem varir um það bil í 45 mínútur, um hollt og hæðir hér við Húnaflóann.

Þegar ég kom svo heim þá sá ég sundurtættan fugl fyrir neðan svefnherbergisgluggann hjá mömmu og pabba, þetta hafði að ég held Glúmur galdraköttur gert, en ég er ekki viss, því þessi fugl var ekki þarna þegar Illugaskotta lagði af staði í göngutúrinn í morgun. Kannski er þetta óvinur Glúms sem vill láta skamma hann fyrir dráp á fuglum. Humm Illugaskottu finnst það líklegri tilgáta, því hann Glúmur galdraköttur er nú maður í álögum.

Var að hugsa margt og mikið í mínum göngutúr. Þar á meðal um fólk sem er bara neikvætt, hef hitt á stuttum tíma tvær mjög svo neikvæðar manneskjur. Þær tala um ýmsa hluti en aldrei með bros á vör það sem kemur út úr þeirra neikvæða huga og veltist um á þeirra neikvæðu tungu er: fúllt, ömurlegt, leiðinlegt, asnalegt eða alveg ómögulegt. Hvernig er hægt að vera svona leiðinlegur??

Illugaskotta reyndi fyrst að koma með tillögur eða ráð, en það var alveg glatað. Á endanum fékk Illugaskotta alveg nóg af einni manneskjunni og sagði við hana að hún væri bjargarlaus og vonlaus!!!! Því það var farið að losna um skapið hjá Skottunni þegar allt sem hún sagði var alveg glatað. Maður á ekki að eyða tíma sínum á svona lið.

Illugaskotta hefur kenningu um neikvætt fólk. Þetta fólk er svo leiðinlegt að það verður veikt af leiðindum. Pælið í því, ef maður er jákvæður þá ganga hlutirnir betur bæði líkamlega og andlega.

Og hana nú sagði hænan og velti sér á bakið!!!

Illugaskotta getur ekki hætt að bloggast!! Það er svo gott að blogga, einhvern vegin að skrifa í burtu það sem hefur verið að gerast og allt það. Hér við Húnaflóann er best að sofa, ég svaf með opinn gluggann, og vafði mig inn í sængina ásamt því að hafa kaldan norðan gustinn hvæsandi upp við eyrað á mér. Það var þægilegt.

Vaknað snemma í morgun, fór í klukkustundar göngutúr, og hef verið að vinna í allan dag, ásamt því að tala við Glúm sem er galdraköttur. Hann sefur á skrifborðinu hjá mér og talar og talar um allt það sem hefur á daga hans drifið síðan ég sá hann seinast. Hann sefur einna mest , fer af og til í göngutúra, og drepur fugla og mýs þegar honum líður þannig. Annars er hann með þrjár bjöllur á sér, og Illugaskotta hreinlega skilur ekki hversu klókur veiðiköttur þetta er. Þess vegna er hann galdrakötturinn minn........

Kveðja í turninn og til rottunnar minnar, sem ég hef mikið gaman af.

Í dag gerði Íllugaskotta margt skemmtilegt, en hún nennir ekki að telja það upp, dagurinn var góður og það er nóg að punkta niður.

Hún sagði loksins einum vini sínum eitt lítið leyndarmál, sem hefur verið stórt leyndarmál í langan tíma. Skrítið hvernig leyndarmál virka, þau virka stór og mikil en þegar þau hætta að vera leyndarmál og breytast í almannamál þá minnka þau og hverfa í gleymskunnar dá.

Illugakotta hefur átt við það vonda vandamál að stríða núna að vera með illræmda ritstíflu sem er farin að hafa áhrif á allt hennar líf, þannig að nú er hún að pakka sér saman í ferðalag sem liggur norður og niður. Þar mun hún grafa sig lifandi á lifandi stað með dauðum bókum og garfa í sjálfri sér og sínum hugmyndum, koma einhverjum andskotanum á blað og halda verkinu áfram. Því ekkert mun gerast ef hún byrjar ekki að skrifa.

Óskin er að komast sem fyrst út til Canödu, komast til Indlands, Bangladesh því þar búa góðir vinir draugsins í turninum.

Eftir að Illugskotta kom heim til landsins bláa þá hafa margar hugsanir leitað á hana. T.d hvort hún eigi eitthvað að vera að ferðast framar. Því hún eignast vini í útlandinu, góða vini sem hún mun kannski aldrei sjá aftur og það er svo erfitt að hugsa um.

Á maður ekki bara að andskotast í það að kaupa einhverja íbúð og hola sér það niður???? Æji ég veit það ekki, langar ekki íbúð, mig langar í jörð, með fjalli og fjöru, túnum, draugum, skeljum, tófum, mórum, spóum, kríum, gróðurhús, pott, hesta, snjósleða, bókasafn, æji nú verð ég að hætta.

Núna er klukkan að verða eitt um nótt, mig langar í bréf frá Indíána í Canödu, en hann er einhvers staðar úti að leika sér. Farin í það að pakka. Ég ætla rétt að vona að ég fari að geta skrifað eitthvað, því annars verð ég eilífðar stúdent og það er viðbjóðslega hugsun!!!!!

Eitt smá kvæði hérna handa ykkur eftir hann Ólaf Jónsson, veit ekki hvenær ég skrifa næst.

Fjöllin blá.

Fylgdu mér á fjöllin blá,
fram til efstu tinda!
Þar sem breiðum fanna frá
fellur mórauð jökulsá.
Bjartar jökulbungur gljá.
Blása svipir vinda
Svanir á vötnum synda.

Það búa kátir starra vinir fyrir utan gluggann minn. Núna sitja þeir þrír hér á handriðinu og garga upp fyrir sig á hina starrana sem sitja hærra en þeir. Ég held að þessir þrír séu unglingar með viðhorf. Núna stara þeir út á Seltjarnarnes. Þeim er kallt eru allir úfnir, en syngja og kúra sig saman. Nú flugu þeir á brott.

Illugaskotta gæti fengið óvænta gjöf frá þeim einn daginn, sú gjöf eitir fló, og þá verður ekki flóarfriður fyrir þeirri bévítans fló.

Gærkveldið var eins skemmtilegt og föstudagskvöldið var leiðinlegt. Ég fór á tónleika með söngkonunni Marie Boine sem er Sami, hún notar jojokið sem er söngaðferð Sama ásamt því að blanda saman við það, trommum frá suður-ameríku, flautum, venjulegum trommmum, handartrommum, bassa, gítar, og gítar sem er spilað á með fiðluboga. Þessar samsetningar voru frábærar og tónleikarnir voru göldrum líkastir. Þessi kona er með magnaða rödd, sem syngur söngva frá fornri menningu. Ég og samferðafólk mitt langaði helst ekkert til að sitja þarna kyrr í í salnum, okkur langaði að hoppa og dansa. Oddur strákurinn hennar Önnu Fanneyjar var alveg að springa úr dansi, og hoppaði upp og niður í sætinu.

Nú flauta starrarnir alveg ægilega, kannski sáu þeir sæta starra stelpu.

Það sem gerðist meir var að ljósmyndari Morgunblaðsins vildi endilega taka mynd af okkur ásamt tveimur kunningja konum Önnu Fanneyjar, það var fyndið, en kannski var þetta ljósmyndari Séð og Heyrts sem kynnti sig sem ljósmyndara Morgunblaðisins það er ekki fyndið. Ó nei, Illugaskotta vill ekki birtast í Séð og heyrt!

En það besta við þessa tónleika var að þegar þeir voru búnir og við sátum og biðum eftir að allir kæmu sér út úr salnum, þá sáum við söngkonuna koma aftur fram. Hún var að tala við einhverja æsta aðdáendur. Illugaskotta komst til hennar ásamt öðrum aðdáenda og bað hana um að taka í hendina á Oddi, sem hefði verið svo hrifinn af söngnum hennar. Þetta gerði söngkonan og Oddur sveif í himnagleði út í myrkrið, með tvær konur sér við hlið.

Bull og vitleysa gengur á í hausnum á mér. Þegar vindurinn hamast á húsinu og hríðin þá sefur Illugaskotta aldrei betur, núna var sett svefnmet í turninum, heilir 10 tímar og geri aðrir betur.
Kvöldið í gær var leiðinlegt, leigði mér tvær spólur og nennti ekki að horfa á þær. Laugardagur til laugar, og það er ég að fara að gera núna. Fara í sund, bókasafnið og eitthvað.

Hausinn á mér er að springa af svefni, svaf í hring, svaf inn í mig hausverk. Tónleikar í kvöld með Önnu Fanney og Oddi syni hennar, það verður gaman. Hitti kátann hvolp í gær sem vildi láta faðma sig og einnig láta einhver slást við sig, það var gaman.

Illugaskotta skrifast á við vin sem býr í Canödu. Við skrifum tölvupóst. Vinurinn heitir Garry Raven og hann er indíáni, frá Ojibway ættfloknum. Það sem hann gerir er að hann er kennari, hann kennir indíánum aftur inn á menningu sína. Þetta er magnaður gaur. T.d núna um helgina er hann að fara í kofann sinn sem hann á einhvers staðar úti í skógi, 3 klukkustundir á snjósleða og þar ætlar hann að vera í afslöppun í þrjá daga. Veiða, sofa og láta sér líða vel. Maður lifandi þetta er ógnar áhugavert líf.

Bréfin hans er venjulega í tölvunni á morgnana og koma mér alltaf til að hlæja eða brosa. Sem betur fer.

Nokkur hluti fjölskyldunnar minnar fyrir norðan er að koma í bæinn í dag, það verður fjör. Ég og frænkan sem er víst 10 ára, fórum í sund í gærkveldi. Svo sýndi ég henni hýbýli mín, og kenndi henni að elda indverska kartöfluréttinn minn. Það var hún ánægð með og sérstaklega vegna þess að henni fannst þetta magnaður réttur. Svo sagði hún að ég byggi í notalegri íbúð, ég var og er alveg sammála henni. Einnig sagði hún að ef ég ætti mann þá yrði hann alveg rosalega ánægður með mig, þar sem ég bý til svona góðan mat. En hún sagði að ég ætti ekki mann líklega vegna þess að ég nenni ekki að dröslast með einhvern kall alltaf mér við hlið....þetta fannst Illugaskottu mjög fyndið, og hugsaði sitt.

Ég hygg ferð út á land eftir helgi, eitthvað að hugsa um að fara í fjallaferð um þar næstu helgi sem endar í Kverkfjöllum, en er samt ekki viss. Svona er þetta, hef varla tíma fyrir fjallaferð. Það er þorrablót fyrirhugað í Kverkfjöllum þá helgina.

Farin í morgunkaffið yndislega. Brynhildur valkyrja verður að senda mér annan poka af þessu yndislega Delí kaffi sem fæst á Delínu hennar í New York, mitt er alveg að verða búið.

Góðan daginn!

Ég hljóp um Þjóðarbókhlöðuna eins og brjálæðingur í gær að leita að skjölum, bókum og öðru þvílíku. Heilinn dó allt í einu í miðri leit. Tölvukerfið er svo hægvirkt að maður getur hitað kartöflur og étið þær áður en næsta færsla birtist á skjánum, það að bíða gerði mig gargandi brjálaða. Enda langaði mig að garga á alla sem voru eitthvað að flækjast fyrir mér þegar ég var við leit í hillunum, mig langaði að sótbölvast. En Illugskotta fór þá að hugsa jákvætt og þá gekk þetta betur.

Hitti margt áhugavert fólk. Spjallað um aðbúnað fólks fyrr á öldum, hvað það át, hvernig það svaf í rúmunum sem eru nógu stór fyrir dverga, hvernig konur pissuðu þegar þær voru úti á hafi. Þær notuðu víst hrútshorn var mér sagt í gær, sem þær pissuðu í gegnum. Hún Þuríður formaður átti víst hið besta horn. Annað merkilegt var að konur dóu hvað mest úr blöðrubólgu því allar brækur voru opnar. Þetta eru nú meiri upplýsingarnar.

Illugaskotta hefur mikið velt því fyrir sér, hvað fólk notaði sem klósettpappír áður fyrr, eða getnaðarvarnir, eða hvað konur notuðu þegar þær voru á blæðingum. Þessar upplýsingar hafa einhvern vegin horfið, fólk er ekkert mikið að tala um þessa hluti. Einhvers konar klofbannsumræða á þessum hlutum.

Er nú á Þjóðarbókhlöðunni að halda áfram með það sem frá var horfið í gær. Margt að gera í dag.
Fara á fund klukkan 11:00 hjá bókaútgáfunni Sölku.
Ná í miða á tónleikana sem verða á laugardaginn.
Borga reikning sem ég átti víst að fá gíróseðil fyrir, en sem sagt er komin á svartan lista þarna hjá einhverri ráðstefnunefnd, mér var sendur tölvupóstur um að borga.....áhugavert.
Hitta Guðrúnu Ósk snilldarfrænku og fara með hana í menningarferð, hún er 9 ára.

Það rignir með mesta móti, mér er sama. Fór í sund, og er aldrei hressari en eftir þá skrokka og sálar lyftingu.

Leti, regn, rok. Þjóðarbókhlaðan ógurlega. Vonandi er hann Funi galdraköttur í anddyri Þjóðarbókhlöðunnar,,,,ooooo,,jamm og já,,,mig vantar þræl sem ég get sennt út og suður. En ég sjálfur draugurinn Illugaskotta get setið heima, lesið og grúskað, meðann þrælinn hendir í mig,bókum, skjölum og öðrum nauðsynjum.

Farin út í veðrið.

Fannar Bjarnason, yngsti bróðir minn er 18 ára í dag! Til hamingju stóri bróðir með daginn!!!!

Illugaskotta les hverja frábæru bókina á fætur annari. Nú er það bókin Haustskip eftir Björn Th. Björnsson. Þetta er hin mesta skemmtun að lesa, fjallar um Íslendinga sem einhverra hluta vegna enduðu í fangelsi í Kaupmannahöfn um 1780. Bókin er þannig skrifuð að það er ekki hægt að hætta að lesa, fyndinn og spennandi texti.

Það er fróðlegt að lesa um aðstæður fátækra á Íslandi og hverju þessu fólk var að stela til þess að lifa af, síðan var þetta lið sennt til Danmerkur í afplánun, brennimerkt á ennið eins og búpeningur og þarna týndi það flest líftórunni. Einnig er áhugavert að lesa um dómara, sýslumenn og annað pakk sem nýtti sér vald sitt til hins ítrasta og oft út fyrir öll velsæmismörk.

Keypti einnig frábæran disk á útsölu í Skífunni, það er hann Neil Young, og diskurinn heitir Harvest Moon.

Í seinustu viku hitti ég steinakallana vini mína, þeir og ég ræddum margt, en það sem stóð upp úr var umræðan um fyrsta og eina fjöldamorðingja Íslandssögunnar, hann Axlar-Björn sem bjó á Snæfellsnesi. Hann myrti 18 manneskjur, með hjálp konu sinnar sem hét Steinunn. Þau voru dæmd til dauða á Brekkuþingi árið 1597. Ungur maður að nafni Ólafur var fenginn til að lífláta Axlar-Björn. Fyrst voru leggirnir brotnir með trésleggju og haft lint undir svo kvölin yrði meiri.

Axlar-Björn kveinkaði sér ei. Þegar allir útlimir Axlar-Bjarnar voru brotnir sagði kona hans við þá er voru viðstaddir:"Heldur saxast á limina hans Björns míns." Þá sagði Björn:" Einn er þó eftir og væri hann betur af." Og var hann þá höggvinn. Dys Axlar-Bjarnar sést enn í dag í túninu á Laugarbrekku, dysin er úr grjóti og er orðin grasi vaxin, er hún kölluð Axlar-Bjarnardys. (Jón Árnason, II)

Það væri magnað að til væri safn um þennan óþokka, því þetta er líka saga þessa lands. Það væri hægt að gera ótrúlega spennandi, hryllilegt og áhugavert safn út frá þessari sögu. Ég vil ekki einu sinni fara að láta mig dreyma, en eitt er víst og svo öruggt að fólk vill vera hrætt og það vill upplifa viðbjóð og spennu.

Höfðabrekku-Jóka er farin að banka upp á hjá mér á kvöldin, þannig að mér er ekki farið að verða um sel. Því mun ég ekki svíkja hana eins og einhver annar hefur þegar gert. Hér koma seinust erindin í þessu kvæði, sem hann Ólafur Jónsson samdi.

Illa segja ýtar mig.
Eg skal hata þá.
Aðeins börnin ómálga
elska Jóka má.
Þeim varð aldrei heift í hug
hrein er þeirra sál,
þekki ekki þessa heims
þyngstu vandamál.
Ungabörnin eru vís,
eldri verða flón.
Reykjarsvæla röm og stæk
rýkur yfir frón.
Vertu ekki að vola,
vesalings drengurinn!
Skilurðu ekki skriftirnar,
Skælu-Bárður minn?

Vertu ekki að væla lengur,
vot er lítil kinn.
Ekki þarf að óttast neinn,
aulabárður minn.
Blundaðu, barnið gott,
byrgðu tára lind.
Höfða-Jóka hampar þér,
herleg kind.

Sællt veri fólkið í þessari meiriháttar vorblíðu hér á suðurlandinu sem er að gera mig hressari en ella. Ísinging var þykk á bílrúðunni í morgun, hin besta líkamsrækt fyrir þá sem eru alltaf veikir. Illugaskotta er að þykjast að vera gera eitthvað hér á Þjóðarbókhlöðunni. Það er staður sem henni verður eiginlega aldrei neitt úr verki nema hún viti nákvæmlega hvað hún er að fara að gera þar og hvað hún er að sækjast eftir þar.

Í anddyri Þjóðarbókhlöðunnar var undarlegur náungi sem virtist vera búin að eigna sér hina heitu rist sem er inn við útidyrahurðina. Þessi náungi, sat þarna á ristinni, í gulum fötum að hlýja sér á tánum. Enginn virtist veita honum athygli nema Illugaskotta. Enda var þetta köttur að nafni Funi, sem býr hér á melunum. Einhvern vegin hefur hann smeykt sér inn um dyrnar og þarna unir hann hag sínum vel.

Ég klappaði honum og spjallaði aðeins við hann, hann sagðist vera eitur hress og væri einungis að hlýja sér á tánum, ekkert sjálfsagðara, finnst mér.

Svo fór ég að fylgjast með úr fjarlægð hvor fólk sæi hann Funa eiturhressa eitthvað, og svo var ekki. Fólk skundar eins hratt og það getur inn og út úr þessu húsi, með augun og öll önnur skilningarvit lokuð.

Merkilegt hvað fólk er blint, eða kannski er Funi galdraköttur sem einungis Nornin í mér sér.

Kvæði kemur seinna í dag.

Hvað get ég sagt í dag annað en það að vindurinn og rigning tóku aldeilis til í þessari borg, sópuðu í burtu mengun og skít,,,loftið er hreint og fínt í dag, enda allir sofandi nema ég og fáeinar aðrar hræður hér í Reykjavík.

Ég les nú mér til gamans en einnig til upprifjunar allt um þjóðfræði til þess að vekja upp minn gamla heila og margt er að koma á daginn sem ég var barasta búin að gleyma. Svo hef ég hugsað mér í dag að labba í bæinn og fá mér kannski kaffibolla á Mokka og skrifa í alvöru dagbókina mína. Þessi dagbók eru svona hreinsuð, eins og ég hef áður sagt þið fáið aldrei að kíkja lengst inn í mín hugarskot þótt sum þeirra séu dregin hér fram.

Sagan hennar Höfðabrekku-Jóku heldur hér áfram, þeir sem ekki hafa lesið allt, þá er hún Jóka að koma honum Bárð skælu inn í draumalandið.

Mér er jafnan morð í hug
meina finn ei bót.
Heimska mín um hefndir bað,
af hatri varð ég ljót.
Aldrei lít ég æðra ljós,
innri vitund dimm.
Afglaparnir óttast mig
af því verð ég grimm.
Sumir þylja særingar,
söngla stefin forn.
Geigur þeirra og galdrakukl
gerðu úr mér norn.
Komi ég á bóndabæ,
burtu skrýllinn flýr,
af því get ég öskrað hátt
eins og villidýr.
Fordæðunni færir þrótt
fólksins djöflatrú.
Bíum, bíum Bárður!
Blundaðu nú!

Mun halda áfram að skrifa kvæðið hennar Höfðabrekku-Jóku sem er eftir hann Ólaf Jónsson, og er að finna í bókinni
Fjöllin blá . Ég vil ekki drepa alla úr mínum náttúruverndarpælingum sem duttu inn hér fyrir neðan. En þessar pælingar eru nauðsynlegar.

Áratugi tvo ég hef
til að svala lund.
Enginn vill mér flutning fá
fram um Eyjasund
Argur þræll í Eyjunum
unir sínum hag,
ætti að hljóta allt um það
endalokadag.
Ef hann kemur eitthvert sinn
upp á þessa strönd
reyni ég að kyrkja karl,
klæjar mína hönd.
Við mér tekur vítiskvöl,
völt er heimsins náð.
Þá koma dagar,
og þá koma ráð.

Eigi er það gott með öllu að ekkert heyrist í Landsvirkjun öðru nafni Illvirkjun eða Náttúruverndarsamtökunum. Þögnin er slæm, hún er lognið á undan storminum. Kárahnjúkar er búið spil, því verðum við að taka og þeir sem eru með þeim framkvæmdum fagna.

Það eru fleiri svæði sem stendur ógn af Illvirkjun,,,það eru t.d. Langisjór, en planað er að veita Skaftá inn í Langasjó og gera það merkilega svæði að uppistöðulóni, því hann er hið besta uppistöðulón frá náttúrunnar hendi. Engin skrifar neitt um hann, ekki fyrr en allt er farið af stað þá vill fólk hlaupa til handa, fóta og hausa og stoppa framkvæmdirnar,,,en þá er hið stóra EN komið inn í myndina. Allt er komið af stað, afhverju sögðuð þið ekki eitthvað áður en við fórum að fara í þessar pælingar???? Þið þarna verndunar bjánar,,,farið bara í rass og rófu,,við erum með þetta svæði segir Illvirkjun/Landsvirkjun.

Ég sé Landsvirkjun/Illvirkjun og framkvæmdagreddu stjórnvalda sem hina mestu ógn við þetta land og komandi kynslóðir. Það er meira til en virkjun og annar iðnaður. Náttúra þessa lands á engan sinn líkann í öllum heiminum, hún er svo verðmæt að ekki nokkur hagfræðingur getur treyst sér til þess að setja verðmiða á hana, því allt sem er fágætt og einstakt er verðmætt. Þannig virkar hagfræðin einnig umhverfishagfræðin.

Með þessum pælingum mínum um Langasjó fylgir önnur tilfinning. Mikil kvíða og stress tilfinning um að mér takist ekki að bjarga þessum svæðum eða sjá þau áður en Landsvirkjun/Illvirkjun fer að sprengja þau í loft upp, stífla ár og dali, grafa niður fjöll og hnjúka og bora sig út og suður um landið.

Hvað er að okkar þjóð að líta ekki til annara þjóða sem hafa sprengt sitt land í loft upp, stíflað ár og dali, grafið niður fjöll og hnjúka, og borað sig út og suður um landið? Þessar þjóðir gerðu mistök sem þær geta ekki tekið til baka. Þurfum við þá líka að gera þessi mistök?

Svar mitt er nei, en stjórnvöld þessa bananalýðveldis virðast líta upp til annara landa og taka þau til fyrirmyndar, eins og barn sem getur ekki sleppt hendinni frá pabba eða mömmu, óöruggt barn sem hefur engan dug í sér að sýna frumkvæði á annan hátt en foreldrar þess.

Ég vil sjá Langasjó og einnig vil ég að komandi kynslóðir þessa lands fái að sjá hann án þess að framkvæmda gredda Landsvirkjunar/Illvirkjunar nái til hans.

Þið fáið ekkert kvæði í dag um hana Höfðabrekku-Jóku því þið eigið að pæla í því sem ég er að segja, þetta er líka ykkar land, en ekki land Landsvirkjunar/Illvirkjunar.

Jæja nú faðma ég klósettið og er nú ekki gaman af því..úffff, ég er að drepast, það er þriðja pestinn að angra mig. Einhver er að senda mér sendingar það er ég viss og fari sá eða sú norður og niður. Ég er farin í stórkaupa leiðangur fyrir vítamín,,,skrokkurinn er í hakki.

Það er frábært veður úti, mikil rigning og rok. Hér kemur erindi tvö í kvæðinu Höfðabrekku-Jóka syngur við Bárð skælu. Þið eruð kannski búin að fatta að hún er afturganga.

Afbrýðinnar eiturhjör
inn í hjartað sker.
Það eins og brenni bál
í brjóstinu á mér.
Aldrei skulu ókindurnar
ástar njóta seims.
Það að kvelja þrái ég
þessa og annars heims.
Óskin mín að afmá Gvend
úr mér gerði draug.
Aftur sálin andsælis
inn í búkinn smaug.
Þótt mér heppnist hefndin sú,
hvíld ég enga finn.
Berðu þig að blunda
Bárður auminginn!

Ég er í hamfarahug, og fer hér hamförum í því að vinna, lesa, skrá og pæla. Allt gengur vel, en gleymdi að hreyfa mig í gær, sem þýddi andvökunótt, allt of mikið af hugsunum í gangi. Ætla að synda í dag mikið og fá góðan svefn.

Gott að framkvæmdir dragast á langinn við Kárahnjúka og að veðrið vinni á móti þeim, meigi allir kraftar þessa lands vinna á móti þessari fáranlegu framkvæmd.

Er mikið heima við, ásamt rottunni minni. Bý mér til öndvegis kaffi. Er alltaf til í að fá heimsóknir vinir, þótt ég sé að vinna.

Þar sem ég er farin að setja kvæði inn á bloggið þá mun ég halda því áfram því hann Ólafur Jónsson á það skilið, hann er kvæða hetjan mín. Hann gerði kvæði um konu nokkra sem var svikin af karlmanni, Kvæðið heitir
Höfðabrekku-Jóka syngur við Bárð skælu

Nú er hann á norðan
með nóga brælu og reyk.
Útburðir og afturgöngur
allar fara á kreik.
Blundaðu Bárður
byljir þjóta um tind.
Skal nú Jóka skemmta
skælukind.
------

Eitt sinn var ég ung og kát
unni réttri trú,
eftirsótt og ástargjörn
átti fagurt bú.
Hjartað þráði hýran svein
honum blíðu gaf,
ekki samt hann átti mig,
ekkju bar ég traf.
Aðra kaus sá,yngri hrund,
okkar kynnum sleit
Gvendur vildi gifta sig,
en grimm varð Jóka og beit.
Auðna smá er ungri mey
að elska þvílíkt skarn.
Vertu ekki að væla,
vesalings barn!

Eitt af mínum uppáhalds skáldum er Ólafur Jónsson frá Akureyri sem fáir þekkja eða vita að hafi verið til. Hann var áhugamaður um Ódáðahraun og það svæði. Ólafur Jónsson kannaði svæðið í 20 ferðum á árunum 1933-1945 og gaf síðan út þriggja binda ritsafn um ferðir sínar, Ódáðahraun I-III.

Mörg ljóða hans tengjst sögu og umhverfi þessa svæðis, draugar, útilegumen og tröll eru þarna á ferð. Þegar ég les þessi ljóð þá man ég hvað það er sem ég sæki á fjöll: Það er frelsið. Ljóðabókin, Fjöllin blá kom út árið 1947, þar eru ljóðin sem ég kíki oft á.

Kvæðið Strýtur, fjallar um Kjöl. Tek hér tvö erindi úr því.

Vikur, ár og aldir líða
yfir þessa fjallaþröng.
Dunur vatns og vetrarhríða
vofleigan kyrja söng
Ljós þótt deyi, dagar þjóti,
dyngjur hyljast köldum snjó,
Strýtur efst á storknu grjóti
standa vörð með kaldri ró.

Stirðnuð tröll að steypuverki
stóðu meðan grjótið rann
eru nú sem minnismerki
móðu hrauns, er þarna brann.
Eldsins mikla ólguróti
iðin breytir tímans hönd.
Nornir báls, í nökkva grjóti,
nátttröll verða á gígsins rönd.

Ég er að drepa tímann, uppgötvaði Íslendingabók aftur. Það var nú meira fjörið, fór að skoða ættir hennar mömmu sem tengjast Snæfellsnesi og Grímsnesinu. Rakti margt og sniðugt fram.

Oddur Álason forfaðir minn og bóndi á Ströndum var veginn 1234. Svo er ég skild honum Þorsteini "alviðrukappa" Þórðarsyni sem var fæddur 905., einnig honum Úlfi "skjálga" Högnasyni, landnámsmanni á Reykjanesi. Svo fann ég hann Hrafn Oddsson 1125 er hann fæddur og hann afrekaði það að verða goðorðsmaður, síðar hriðstjóri í Noregi og það sem er mergjaður sannleikur, hann var riddari!!!!,,,,það var rómantískur riddari í minni ætt, hann bjó einnig á Eyri í Arnarfirði og á Glaumbæ í Skagafirði. Einnig hann Jón"langur" Sveinsson, hann varð nú einungis ríkishöfðingi á Stóruvöllum 1330, svo fann ég eitt skáld, hann Einar"Ölduhryggjarskáld" Snorrason, 1465, hann var nú bara prestur og skáld á Staðarstað. Svo er hitt liðið ókannað, en einn forfaðir minn var eitthvað að vesenast á Ási í Þingeyjarsýslu

Mikið rosalega er þetta skemmtilegt, á eftir að finna forfaðir minn einn sem var tekinn af lífi á Þingvöllum.

Ég er alveg að sofna, hvar er Spánverjinn minn knái?

Er enn þá vakandi, en nóg að horfa á í sjónvarpinu. Hef ekki skoðun á neinu. Frétti það að sumum finnst ég hafa breyst í umskipting, þegar ég mætti aftur á fjöll í fyrra. Þetta er magnað, Illugaskotta er umskiptingur, í gervi draugs. Það virkar ekki þjóðfræðilega séð,,,,gargar og argar eins og versti umskiptingur.

Umskiptingar voru þegar ungabörn tóku umskiptum hjá mannfólki. Þá var talið að álfkona hafi tekið hið mennska barn en komið álfi fyrir í staðinn. Barnið argaði og gargaði,,,og hægt var að lemja þetta úr því., þá var komið aftur með hið mennska barn
Ekki mér, því ég er draugur og umskiptingur

Annar þá sit ég í turninum, með bókastaffla fyrir framan mig, og allt í röð og reglu hér í íbúðinni. Endalaust eitthvað fólk og koma og spyrja um lykla hvað!!!! og skrúfur, og skrúfjárn og annað. Illugaskotta horfir á fólkið furðulostin og það á hana. Hvað vill þetta fólk?
Á ég að hjálpa því eitthvað?

Því finnst það og dregur Illugaskottu út á hárinu, með ásökunaraugnarráði svo hún hjálpi því eitthvað varðandi hurðir.
Ég er bara draugur á háaloftinu, látið þið mig vera!!!
Afdrifarík eldgos, nú eru það náttúruhamfarirnar. Móðuharðindin, Skaftáreldar, Katla, Hekla, Heimaey....Surtur læðist um með logandi sverð. Farin að horfa á imbann og hætta að hugsa, núna!!!!!