Eftir átta daga má ég ekki keyra lengur hér í þessu Kanödulandi, jamms bara þrír mánuðir. Þarf að hafa samband við eitthvað sem kallast International Drivers. Í starfi mínu í að þvælast um með Gary þá hitti ég margt fólk, ég sit endalausa fundi um réttindi indjána, auðlindir þeirra, kosningar, lög, og fleira. En já sat einn fund í morgun um Nýtingu skógarins, og þeir eru snillingar þetta stórfyrirtæki Tembec, sem hakkar í sig skóginn sem er hér. Þeir vinna 24 stundir á sólarhring, en þessi gaur fékk að heyra það frá Gary. Gary hakkaði hann í sig, sagði að stórfyrirtækin yrðu að fara að hugsa um að það sé fólk sem búi í þessu landi, að hér sé margt í húfi annað en peningar.

Eins og til dæmis heilnæmt loft, vatn, búsvæði dýra væru í hættu, einnig veiðilendur þeirra sem hafa veitt hér í nokkrar aldir, þær fara undir það sem er klippt í burtu af trjám, þau eru gjörsamlega klippt í burtu, en þeir sá nýjum trjám segja þeir. Þeim er sama hverjum þeir borga peninga svo lengi sem þeir fá að saga niður tré sagði gaurinn. En núna borga þeir Manitoba fyrir að saga niður tré í stað þess að borga Frumbyggjum fyrir þær auðlindir sem eru teknar frá þeim. En þar geta frumbyggjar kennt sjálfum sér um, þeir sváfu á verðinum, Ríkisstjórnir elska stórfyrirtæki, og öfugt.

Sjáið bara það sem er að gerast á Íslandi, Alcoa og okkar íslenska ríkisstjórn eiga sama sveittar nætur og daga í einni sæng. Hver tapar og hver græðir þegar landið er arðrænt?...ekki erfið spurnig.

Stórfyrirtækin græða, landið tapar, fólkið í landinu tapar, heilnæmt loft tapar, heilnæmt vatn tapar, dýrin tapa, við missum jurtir sem innihalda lækningamátt. Ég meina, stórfyritæki hugsa bara um dollarann, annað er skítt! En hvernig verður það þegar við eigum ekki lengur hreint loft eða vatn, mun dollarinn bjarga okkur þá?

Jæja áfram með smjörið og róa sig,,,um miðjan desember verður svo Work shop, vinnustofa!,,,með Elders, en það er gamla fólkið hér kallað. Þessi Work Shop verður í tvo daga, settar eru fram 12 spurningar sem snerta á matarhefðum hvernig þær hafa breyst, vatnsnýtingu, vatnsgæðum,loftgæðum og hvaða breytingar þetta fólk hefur séð í umhverfinu sínu og afhverju það telji að þessar breytingar eigi sér stað. Gamla fólkið fær borgað fyrir að sitja fundinn hver og einn fær 400$ dollara fyrir að deila þekkingu sinni og reynslu með öðrum. 400 dollarar eru um það bil 20 þúsund krónur, sem koma sér vel fyrir það eldri sem eru flestir bláfátækir en búa yfir óendanlega djúpum viskubrunni, sem ætti að nýtast komandi kynslóðum ef þessar þekkingu er komið á framfæri.Þetta er sérstaklega mikilvægt og öðruvísi en heima á Íslandi, hér er fólkið borgað fyrir að koma á fundi, og það er alltaf rosalega flottur matur á hverjum fundi. Þetta er mikilvægt finnst mér.

Þessi vinnustofa verður haldin hér í Hollow Water, þetta er lokuð vinnustofa engnir aðilar frá stórfyrirtækjum fá að koma inn, þetta er einungis fyrir samfélagið fyrst um sinn. Illugaskotta er komin með smá starf á þessari vinnustofu hún á að vera Facillitator, hvað sem það nú er! Nú hlæ ég,,mér var boðið þetta starf í gær, ég spurði bara hvort að Facillitator væri einhver sem ætti að stjórna!,,,,nei nei,,það er einhver sem heldur utan um hópinn, passar að halda honum inni á réttum umræðum. Svo umræðurnar fari ekki fyrir ofan garð og neðan. Vona að þessir gömlu fari ekki bara að tala endalaust Ojibway, þá er Illugaskotta í djúpum kúk, kann nokkur orð í Ojibway og þau gagnast sko ekki á fundum. Ég vona líka að ég þurfi ekki að skrifa margt upp á töflu en þarf þess líklega, en oft skrifa ég ægilegar stafsetningarvillur í enskunni,,,þetta verður fjör.

Jæja, já. Ég borða mikið af elgskjöti, fisk, grænmeti, og hef það barasta ágætt, stundum er ekkert gaman en oftast er mjög gaman. Ég er komin með smá þörf að rölta á kaffihús og vera í friði, en það er ekki óframkvæmanlegt.

Menn eru farnir að leggja net í gegnum ísinn á Winnipeg vatni, áinn hér er orðin gaddfreðin, og brátt fer ég að fara í ferðalög hér um svæðið á snjósleða. Bestu kveðjur heim, Björkin.

Já það er ljótt að bölva og ragna, það veit Illugaskotta. Stundum verður hún orðljót en það er ekki sagt í vondum tón frekar í grín tón, en texti talar ekki til manns í grín tón, hann talar oftast í tón sem hver og einn túlkar fyrir sig.

Það eru engar fregnir af púkunum þremur, nema þær að sá elsti er komin í meðferð í Selkirk, en hinir tveir hanga á hóteli daginn inn og daginn út, á kostnað ríkisins, 400$ á dag, kostar að hafa þá á hóteli. Illugaskotta sér fáar leiðir út úr þessum vanda sem mörg ungmenni hafa í dag. Það þarf að vinna með fjölskyldunum, en ekki bara unglingunum. Það er eitt sem er víst. En nú eru að fara að koma kosningar og Paul Martin sem er forsætisráðherrann hér, og hefur stolið mörgum milljónum,,,þess vegna eru að verða kosningar vegna þess að hann stal milljónum dala....já hann vill núna ausa milljónum og milljónum í að hjálpa First Nations.

En það er ekki lausnin að ausa endalaust peningum í þetta fólk. Hvernig er hægt að hjálpa? Jú í fyrsta lagi að byggja upp eitthvað á þessum svæðum, samverkefni. Vinna að einhverju saman og sjá árangur. En ég er enginn Félagsfræðingur eða uppeldis eða menntafræðingur.

Í gær hélt ég að það yrði 1. desember í dag. Var í Winnipeg í gær en fórum með öll föt strákanna aftur til Winnipeg, þar er allt vitlaust í jólainnkaupum. Allt vaðandi í jólaljósum, jólaskreytingum, jóla einhverju. Keyrði bæði til Winnipeg og aftur heim, var frekar lúinn þegar heim var komið. En skellti mér beint í video gláp, keypti mér myndina Sin City! og vá hún lofar góðu, horfði á helminginn af henni. Þvílíka snildin það verð ég að segja.

Í dag erum við að fara í það að ná í um það bil 80 steina, sem verða notaðir í sweat lodge, verðum að ná í þá áður en það snjóar yfir allt. Síðan ætla ég að neyða Garry til að gefa mér viðtal, það er búið að taka mig núna fjóra daga til að fá hann til að gefa mér viðtal um vatn, en það er alltaf svo mikið að gera hjá honum að dagurinn er búinn og svo líða dagarnir.

Bestu kveðjur heim.

Nú er hann kaldur! Hann er þurr og kaldur þessi kuldaboli sem býr hér í Manitoba. Smýgur í gegnum merg og bein, svo úr því verður vein. Alla vegana í þessum tveimur flækingsköttum sem hafa reynt að troða sér ítrekað hér inn, en nú eru þeir farnir og einnig strákarnir þrír, sem hér dvöldu. Áttu að dvelja hér við leik og störf í einn mánuð, svona eins og fósturheimili.

En viti menn, þeir struku! Nú hlær Illugaskotta hátt,,þetta var og er eiginlega mein fyndið. Kvikindin litlu undirbjuggu flóttann vel, 11 ára, 15 ára og 17 ára pjakkar í sniffgengi frá Pangassi. Á mánudagsmorguninn þegar átti að fara að vekja þá, þá voru bara pokar fullir af þeirra eigin fötum undir svefnpokunum þeirra! Illugaskotta upplifði sig eins og í bíómynd, Gary vildi ekki trúa Skottunni þegar hún kallaði á hann og sagði að þeir hefðu strokið.Jæja, það var hringt í RCMP, en það er lögreglan kölluð, og svo fattaði Illugaskotta að skrattans, helvítis pjakkarnir hefðu stolið vetrarjakka sem hún hafði keypt á 4$ en var örugglega 200$ virði, og einnig uppáhalds húfunni hennar sem var í jakkanum.

Þá hætti ég að hlæja,,og varð eiginlega bara hundfúl! Og fór að bölva þeim, eins og sést á þessum nokkru línum. Aumingjans greyin komust alla leiðina til Selkirk sem er í 2 og hálfs tíma fjarlægð héðan í bíl, það er bær rétt við Winnipeg. Þangað fóru þeir til að heimsækja vini sína sem voru læstir inni á einhverri stofnun! Svo kom aðal brandarinn, Gary varð að keyra til Pine Falls sem er klukkutíma héðan, til að ná í þá tvo yngstu. En þegar þangað var komið, þá neituðu pjakkarnir að fara út úr bílnum. Sátu bara sem fastast eins og límdir steinar, með húfurnar niður fyrir augu, þeir voru reiðir, skömmuðust sín ægilega og líklega einnig einmanna eftir sínu rétta umhverfi.

Þeir fóru aftur til Winnipeg, ég veit ekki hvar þeir eru núna. Ég dauðvorkenni þeim, en hvað er hægt að gera við ungmenni sem vilja ekki hjálp? Þeir struku héðan klukkan 2 um nóttina, húkkuðu sér far alla leið, og borguðu víst eitt farið með jakkanum. Farið hefur fé betra! Fussum og svei og nú segi ég ekki orð meir um þessa aumingjans stráka.

En var í dag að keyra eldivið heim á snjósleðanum, það er drullukalt úti en á þessar fínu snjósleðabuxur, og var vel klædd. Það er gaman að puða í kuldanum og enn þá betra að koma inn fá sér kaffi og með því, eins og amma niður frá sagði alltaf. "Smurt og með því".

Ég ætlaði að eyða komandi helgi í Winnipeg hjá Roselle, en hún er alveg á haus í verkefnum, fer þar næstu helgi þangað.

Illugaskotta er með smá vandamál í Word foritinu. Hvernig í púkanum er hægt að láta það leiðrétta enskan texta. Forritið segir bara að allt sé í fínu lagi, þegar villurnar blasa við mér!!!! Hjálp frá einhverjum, ég er að urlast á mínum stafsetningarvillum á ensku......Hvernig er hægt að láta forritið leiðrétta þegar það segir að allt sé í lagi, en allt er ekki í lagi!!!!???Svar óskast sem fyrst.

Bestu kveðjur heim í heiðan dalinn, frá Björk.....sem er alltaf að lenda í undarlegum ævintýrum á orði og á borði....Ps: varðandi orð, ensk-ensk orð eru ekki þau sömu og ensk-kanadísk. Gary var í dag að leita að torch! sem er í ensku-ensku, vasaljós, en á kanadísku-ensku svona gaslampi sem hægt er að nota til að bræða klaka. Hann starði og starði þegar ég benti honum á vasaljósið og ég hugaði með mér að maðurinn væri galinn að sjá ekki þetta torch, hann varð alveg pirraður og sagði að þetta væri ekki torch, þetta væri flash light! Illugskotta er enn og aftur að læra orð! þetta er hálfgert morð,,nú er ég í rímleik......

Það er farið að snjóa og það er komið frost. Jæja hvar skal byrja í þessu öllu saman. Á laugardaginn var jarðarförin hans Raymonds, hún fór fram í félagsheimilinu þeirra hér í Hollow Water, og var að Kaþólskum sið. Í kaþólskum messum þá gefur fólk alltaf pening, mér varð hugsað til þeirra peninga sem Kaþólska kirkjan mun aldrei borga vegna Raymonds. En hún skuldaði honum 20 þúsund kanadíska dali, sem hún neitaði að borga vegna þess að Residential Schools voru á ábyrgð kanadísku ríkisstjórnarinnar, en vá! Var misnotkun presta og nunna á nemendum ekki á ábyrgð kirkjunnar ég bara spyr.!

En nú skal haldið áfram. Þessir jarðarfarar og líkvöku dagar voru allir ógnar langir og undarlegir í augum Illugaskottu. Hér kom fólk saman hvert kvöld þar sem kistan stóð opin. Það var spiluð tónlist, fólk fór með tölu um hinn látna og svo var spiluð meiri tónlist. Það voru ótrúlega margar fyndnar sögur sagðar af Raymond og allir hlógu voða mikið.

Á mánudaginn fórum við til Winnipeg, við keyrðum Jeff á flugvöllinn og allt í einu var heimalingurinn farinn til síns heima. Það voru margar fyndnar sögur sem Jeff sagði mér. Eitt sinn spurði hann kærustuna sína afhverju hún væri orðin svona feit, hann væri nú ekki búin að gefa henni svona mikið að borða. Þá sagði hún við hann að hún væri ófrísk komin 6 mánuði á leið! Þetta fólk í Panguassi er ekki í tengslum við margt af því sem gerist í daglegu lífi fólks, vegna þess trúarofstækis sem hefur verið troðið upp á það. Trú og túlkun á henni hefur gert margt lífið erfitt hjá fólki...en Jeff hló og Illugaskotta líka eftir þessa undarlegu sögu. Svo sagði hann að kærastan hefði farið til Winnipeg í 3 mánuði og svo hefði verið komið barn.

Gary þurfti að fara á fund á mánudaginn. En þá gerðist það, það kom algjörlega vitlaust veður. Það var ekki hægt að keyra neitt, og við vorum veðurtept í Winnipeg, ég var með tölvuna mína og hafði sem betur fer klætt mig vel. Þurfti samt að kaupa mér skó og ullarsokka. Þetta var fyndið. En stofnunin sem Gary er að vinna fyrir núna borgaði hótelið fyrir okkur í tvær nætur og einnig allar máltíðir. En sem sagt Gary er núna búin að taka að sér 3 stráka sem eru bensín sniffarar frá Panguassi, þeir eru 11 ára, 14, ára og 17 ára. Sá sem er 17 ára er einhver sem ég ekki treysti. En hér eru þeir af öllum stöðum jarðarinnar og munu vera hér í mánuð.

Þeir voru teknir af foreldrum sínum og nú er bara að bíða og sjá hvað mun gerast næst.

Áin er freðin og þannig eru einnig bátarnir tveir sem liggja hér úti í ánni, þeir eru freðnir í henni. Var að bisast í dag að reyna að lemja þá til og frá, en þeir haggast ekki í þessu frosti. Það er kalt úti, en allt er þurrt og fínt hér.

Það er ekki margt annað á dagskránni hér en að vinna með þessum strákum, græja allt hér úti fyrir vetrarhörkur, ná í einn vélsleða og koma öðrum í viðgerð, setja plast á alla glugga til að einangra hitann betur inni og hafa það náðugt.

Illugaskotta er hress, bestu kveðjur heim.

PS: Í gær var ég að tala við Gary, skildi ekkert í því hvað hann var tregur að svara einfaldri spurningu, ég endurtók það sem ég var að spyrja. Og þá áttaði ég mig á því að ég var að tala íslensku við hann! ég verð oft mjög þreytt á því að tala ensku stanslaust, fólk á oft erfitt með að skilja mína skosku ensku, með íslenskum hreim, sem fer oft endalaust í taugarnar á mér að hafa þennan hreim. Jæja en hvað um það....Elísabet bjór var búin að gera við stífluna sína að hálfu.

Fyrsti snjórinn féll í nótt. Illugaskotta er kát og það er aftur farið að snjóa. Var ekkert ofsa hress á mánudaginn en allt tekur enda. Tré féllu í gær á veginn, símalínann fór í sundur og allir voru hressir með það.

Var í gærkveldi í Winnipeg á líkvöku. Það er skrítið, þá koma allir saman í kapellu. Þar er gospel söngur, matur, fólk talar saman, hlær og allt annað. Tók okkur 4 tíma að keyra heim, í stað 2 1/2. Vegurinn var slæmur, slabb og þykkur snjór. Keyrði alla leiðina til Pine Falls var þá algjörlega komin með nóg að keyra á 50 km hraða, renna til og frá og reyna að halda sér inni á veginum.

Margt hefur breyst í kollinum á mér, umbreytingar stórar og einnig á mínum verkefnum. Nú er einn höfundur bókarinnar fallinn frá, en sem betur fer tókst mér að taka eitt langt viðtal við hann um þá hluti sem við erum mest að tala um.

Fyrir viku síðan þegar ég var að keyra til Pine Falls, ákvað ég að stoppa hjá húsinu hennar Elísabetar og stíflunni hennar. En vitið þið hvað!? Það var búið að rífa húsið hennar í sundur, og einnig stífluna hennar. Greyið var syndandi um þarna, í kringum sitt sprungna hús og með allan matinn sinn fyrir veturinn allt í kringum sig. Greinar og börk. Ég spurði Gary hvað hefði gerst. Hann sagði að Highway Manitoba hefði líklega sprengt húsið með dínamíti og rifið stífluna í sundur með gröfu. Í stað þess að veiða bjórinn lifandi og hans fjölskyldumeðlimi og færa þá langt inn í sveit, ákváðu þeir að sprengja allt í tætlur. Þetta er þeirra náttúruvernd sagði Gary.

Nú er komin vetur, og ég sá einn bjór synda um í gærdag við sprungna húsið sitt, þetta er ekki gott. En þeir segja að vatnið sem bjórarnir stífla skemmi veginn,,,veit ekkert um það. En mun setja inn myndir af öllu í tætlum bráðum. Nú mun Elísabet annað hvort frjósa í hel eða hún fer og biður aðra bjóra um náð. Hún þarf að vinna sér inn rétt hjá þeim að meiga flytja inn. Svo ef hún er dugleg sem allir bjórar eru þá leyfa þeir henni brátt að flytja inn.

Inni í bjórahúsum er eitt stórt herbergi og svo á hver og einn bjór sína litlu eða stóru holu til að sofa í, merkilegra og merkilegra dýr finnst mér alltaf.

Bestu kv Björk

Illugaskotta er mjög leið í dag en einnig glöð í hjarta sínu. Einhvern vegin er Illugaskotta gráti og hlátri nær. Ég komst enn og aftur nær því að dauðinn er ekki það versta í þessum heimi. Það er svo margt annað verra enn dauðinn. Lygar, svik, afbrýðissemi, undirferli, reiði, gremja, frekja, afskiptasemi og neikvæðni eru t.d fyrirbæri sem mér persónulega finnast verri en dauðinn.

Litla hjarta draugsins er leitt og smá kátt vegna þess að Raymond bróðir hans Garys, dó í dag, þann 7 nóvember. Hann Raymond er einn sterkasti maður sem ég hef kynnst. Hann mátti þola margt áður en hann komst yfir í "spirit world" eins og frumbyggjarnir segja hérna. Hann var blindur, búinn að missa báða fæturna og annan handlegginn, en alltaf var hann kátur, stríðinn og tilbúinn að ræða heimsins mál. Illugaskotta er leið vegna þess að hún saknar hans og þess að hlusta á þá visku sem í honum bjó, en hún er einnig létt í hjarta sínu vegna þess að hann er frjáls undan þeim líkamlegu þjáningum sem hann mátti ganga í gegnum dagsdaglega. Þótt ég þekkti hann ekki áður en missti útlimi og sjón þá sá ég hann aldrei sem fatlaðann mann.

Ég sá Raymond alltaf sem heilbrygða, sterka og fallega persónu.

Dagurinn í dag hefur farið í það að vera í kringum fólkið hans, fara á einn fund með Gary. Koma svo aftur heim, ná í indjánatjald, reisa það í garðinum hans Raymonds og kveikja eld inni í því. Þessi eldur er heilagur og hann mun loga í fjóra daga og fjórar nætur, sem tákn um þann eld sem bjó í hjarta Raymonds. Jarðarförin verður á laugardaginn.

Kennslan gekk vel í Háskólanum á laugardaginn, ég elska að tala um drauga og galdur, og náði stúdentunum með mér inn í undraheima íslenskrar þjóðtrúar. Það er margt að gera í þessari viku. Mun líklega ekki skrifa aftur fyrr en eftir helgi.

Það er skrítið að vera hérna þegar svona stórir hlutir gerast en þetta er víst líklega hluti af því sem ég þarf að skilja og læra áður en ég get skrifað almennilega um það. Á morgun koma líklega pow wow söngvarar til að syngja við eldinn, og ég ætla að taka þessa söngva upp.

Bestu kveðjur heim á Ísalandið frá smá leiðum draug en einnig létt í hjarta draug.

Valdís Vera vinkona mín eignaðist stelpu þann 31. október, ég vil óska henni og fjölskyldunni hennar til lukku með stúlku barnið fína sem ég var að skoða myndir af áðan.

Illugaskotta er ekkert búin að fara út í dag, hún er farin að lykta illilega af kellingalykt..oj oj...innipúka fýla öðru nafni. Það rignir svo mikið og allt verður að drullusvaði hérna úti. Ætlaði að saga fleiri tré og keyra meiri eldivið heim í dag. En hef þess í stað sinnt inniverkum eins og: pakka inn gjöf fyrir litla nýja barnið, klára að skrifa inn tvö viðtöl við Gary sem er algjör kleppur, því ég skrifa allt inn á ensku, bakka og bakka á bandinu, þarf að hlusta hvað eftir annað á það sem hann er að segja, pikka hratt inn og laga ALLAR mínar stafsetningarvillur.

En það er ótrúlega gaman að klára hvert viðtal, horfa yfir það og vera kát með sitt verk að hafa safnað vitneskju sem hefði annars glatast.

Stundum er það líka eitt mesta brjálæði sem ég veit að eiga samskipti við hann, hans móðurmál er Ojibway og mitt er íslenska, svo tölum við saman á ensku, tungmáli sem hann segir að sé valdandi mörgum vandamálum og kvölum í þessum heimi...jamm og jæja og þá vantar mig oft orð, ég er sko ekki nógu góð í ensku. Vantar oft orð fyrir skrítna smá hluti eins skrúfur, bolta, skrúfjárn, skiptilykla, spotti til að draga vél í bát í gang, drifskaft, olíusía, kúpling..og fleira og fleira. En ekkert í þessum heimi er auðvelt og fínt, því ef svo væri þá væri ekkert gaman, að þurfa ekkert að hafa fyrir hlutunum.

Ég er viss um að einn vinur minn þarna á Íslandi er með kellingarlykt...hann notar það orð líka mikið...nú hlær Illugaskotta.

Jeffrey hrýtur niðri í stofu, ég er að hugsa um að fá hann með mér í að mála einn vegg í stofunni, þótt ég hafi ekki verið beðin um það.

Illugaskotta er að fara að kenna eina kennslustund við Háskólann í Manitoba á laugardaginn, í deild sem kallast Native Studies, rannsóknir á frumbyggjum myndi það líklega þýðast. Ég ætla að tala um íslenska þjóðfræði, einn anga af henni sem eru draugar og galdrar, það er hið mesta fjörefni!....og allir verða hræddir og það er svo gaman. Hver veit, kannski verð ég orðin kennari við erlendan Háskóla...held samt ekki....vildi frekar vera veiðimaður í erlendum skógi. Nú ætla ég að hætta bullinu.

Sælt veri fólkið. Hér koma nokkrar myndir í viðbót, ég er núna í Winnipeg. Fer heim á eftir, seint um kvöld, er í heimsókn hjá vinkonu minni.

Það kemur fullt af fólki í heimsókn til Hollow Water á morgun, til að fara í sweat. Ég ætla að fara í langt ferðalag á morgun upp ánna á mínum kanú.

Hér kemur mynd af mér standandi ofan á bjórahúsinu hennar Elísabetar og einnig af mér gera nesti á einni af mörgum eyjum Lake Winnipegs...bless.

Ég sagaði niður mitt fyrsta tré í fyrradag. Það voru nú meiri lætin þegar það féll til jarðar, þetta risa tré líka. Það er mikil tækni að saga niður stór tré. Fyrst sagar maður upp það eins og munn í þá átt sem maður vill að það falli. Svo fer maður hinum megin við það og sagar að kjaftinum sem maður bjó til. Ég heyrði ekki neitt vegna hávaðans í vélsöginni sem ég var að bjástra við, svo byrjaði tréð að hreyfast. Illugaskotta hoppaði frá, og kallaði, "Timber!"...og bamm á jörðina það féll. Síðan sagaði ég það niður í eldivið. Það var gaman.

Sagaði svo mikið í gær að eigin mati að allt í einu klukkan 17:00 var ég komin með nóg. Hendurnar á mér voru lamaðar, var búin að saga svo mikið, lyfta upp drumbun og raða þeim upp í eldiviðarstaflann. Fór inn í sturtu og vinna í mínum skrifum.

Í gærkveldi kom Jeffrey svo heim eftir að hafa siglt upp ánna með sinn riffill, hann hafði víst skotið elg, en misst af honum inn í skógarþykknið. Við fórum að leita að þessum elg í morgun. Sigldum upp ánna og löbbuðum svo inn í skóginn, þetta er engin venjulegur skógur. Ég meina það eru engnir stígar, bara tré, runnar, greinar og brotin tré út um allt, svo þykkur skógur að maður verður að brjóta sér sums staðar leið út. Fundum ekki elginn, en skyldum Jeffrey eftir á sínum kanú, hann ætlaði að sigla lengra og finna fleiri elgi.

Það er sól úti, um það bil 12 stiga hiti, og smá gola. Er að fara út að saga meiri eldivið, byggja trjáhús og skafa börk á red willow, sem er lyf er Garry notar. Sýður börkinn og drekkur, góður við öllu víst segir Indjáninn.

Förum til Winnipeg á morgun til að ná í einhverja vandræða unglinga, tvö stykki eitt þessarra stykkja er víst með bleikt hár, strákur. Er varla að nenna í þessa leiðindarborg, en mun lufsast með, vil helst alltaf vera hér í sveitinni að sigla, skrifa og vinna. Þarf að nú að erindast smá í borginni.

Illugaskotta hefur það mjög gott, takk en og aftur fyrir öll kommentin og þá tölvupósta sem ég fæ, hef gaman af þessu öllu. En er ekki dugleg að skrifa tölvupósta því eins og ég hef þegar minnst á þá er netið hér í gegnum símalínuna og ég kann ekki við að hanga lengi á línunni.

Bestu kveðjur frá Björk og bjórunum sem eru farnir að reisa sér hús rétt við húsið sem ég bý í, fylgist með þeim daglega synda fram og til baka með greinar og leðju í húsið sitt. Iðnaði eins og vegagerðinni, skógarhöggi og rafmagnsgaurum er ekki vel við bjóra, því þeir raska umhverfi iðnaðarins, þess vegna skemma þessir gaurar stíflur bjóranna og sprengja upp húsin þeirra með dínamíti. Undarlegt hvað menn ráðast oft harkalega að dýrum.

Í dag er mánudagur, ég kom heim frá Winnipeg á seint á föstudagskvöldið. En þann 21. október fór ég til Gimli til að taka þátt í hátíðarhöldum varðandi 130 ára afmæli landnáms Íslendinga í Gimli. Það var fínt, fékk far með Íslendingum og við skemmtum okkar vel.

Um kvöldið kom Gary að ná í mig til þeirra. Daginn eftir komu þau síðan í heimsókn til okkar. Til að prufa sweat. Þið hafið líklega lesið orði sweat oft á þessari síðu en mörg ykkar botnið hvorki upp né niður í þessu sweat. Nú jæja þetta er gufubað indjána, ekkert flóknara en það. Það eru hitaðir steinar um það bil 30 stykki fyrir hvert sweat í eldi. Þessir steinar eru kallaði grandfaters, eða afar því þeir eru elsta efni jarðarinnar. Síðan fara allir inn í tjaldið í sínum stuttbuxum strákar en sínum síðu pilsum og stuttermabolum stelpur, og svo eru steinarnir settir inn á gafli, tjaldinu er lokað, og sá sem stýrir sweatinu setur vatn á steinana. Síðan fara allir að svitna, þarna er sungið, spilað á indjána trommu og einnig eru notaðar hristur. Hvert sweat tekur um 2-3 tíma, en ég vil taka fram að allir steinarnir eru ekki settir inn í einu,,10 stykki fyrst og svo koll af kolli. Tjaldið er opnað af og til, og allir fá að svitna all verulega í þessum hita og myrkri sem er í tjaldinu.

Íslendingarnir voru hressir með sitt sweat og ætla að koma aftur. En í dag fórum við út í Black Island, ég, Gary og Jeff. Tókum með okkur nesti, og margt fleira. Ferðin yfir vatnið tekum um hálftíma. Báturinn hoppaði og skoppaði með okkur yfir stærstu öldudalina, indjánarnir sátu sem rólegastir og Illugskotta ákvað að allt væri í lagi með þessi öldudali og þessi hopp sem báturinn tók. Við lögðum að eyjunni, og löbbuðum inn í skógarþykknið. Gary vildi sýna okkur trén sín, en í hugum frumbyggja er Black Island heilagur staður, alveg eins og White Shell. Og vá þessi tré voru um 40 metra há eða meira. Ég lagðist niður og horfði endalaust upp eftir þessum risa trjám. Við fórum svo að safna jurtum, söfnuðum eini og svo fann Gary winter mint. Sem er jurt sem smakkast eins og piparmintu tyggjó af bestu gerð, tíndum fullt af henni, en hún er góð að nota í te þegar flensan vill ekki yfirgefa mann.

Við fórum svo annars staðar á eyjuna og söfnuðum lindar vatni, en hér í Kanödu þarf að kaupa allt drykkjarvatn, en Gary veit um lind sem fáir vita um, ekkert smá gott vatn. Á heimleiðinni stoppuðum við á lítilli eyju, þar kveiktum við eld, bjuggum til te og ristuðum okkur brauð. Át ekkert smá mikið elska að éta nesti úti, svo sigldum við heim, með myrkið allt í kringum okkur. Góður dagur. Á morgum ætlum við að byrja að leggja gildrur. Förum á fimmtudaginn til Winnipeg, en þá er Jeffrey búin í sinni afeitrun og við keyrum hann á flugvöllin þar sem hann mun fljúga til Pangassi, staðarins þar sem slæmir atburðir eiga sér stað allt of oft, ég vona að hann haldi sig frá sniffinu.

Ég mun setja inn myndir þegar ég kemst í betra netsamband, af trjánum, lindinni og fleirum stöðum. Bestu kveðjur frá Kanödu til ykkar.

Góðan dag, allir! Það er gaman að setja inn myndir þegar netið virkar svona alveg brjálað. Núna er að byrja fyrirlestur um frumbyggja í Andes og baráttu þeirra til að vernda svæði sín vegna þeirra virkjana sem á að reisa þar.

Hérna koma fleiri myndir af mér á mínum kanú, ánni sem er við húsið sem ég bý í og einnig frá byggingu sweat lodge. Haustið er á leiðinni hingað. Það var gaman í þessari móttöku í konsúlatinu en ég fékk í magann af þessum snittum. Svo á morgun fæ ég far með nokkrum Íslendingum til Gimli vegna 130 ára afmælishátíðar lendingar Íslendinga þar.

Illugaskotta er núna í Winnipeg, fram yfir helgina. Símakerfið er allt í rugli þarna í Hollow Water og hef ekki komist í tölvuna. Allt gengur vel, er núna á ráðstefnu um vatn. Fer í dag í Íslenska consulate, þar verður Svavar Gestsons og einhverjir fleiri. Á föstudaginn verða 130 ár frá því að Íslendingar komu fyrst til Gimli, svo þar verða hátíðarhöld. Illugaskotta fer kannski þangað ef hún fær far, en Garry verður hér á fundum og ráðstefnum fram á helgina.

Það er farið að kólna hægt og rólega, snjósleðarnir eru tilbúnir. Nú er bara að bíða og sjá hvað gerist. Bestu kveðjur frá Björk.

Varð að bæta við hér að þetta er ég og Gary þessi mynd var tekin í seinustu viku á staðnum White Shell þar sem Gary var að segja stúdentum frá Hákólanum í Manitoba frá því hvað það er sem geri White Shell að heilögum stað í augum frumbyggja. En þar er að finna alls kyns form af dýrum sem hafa verið búin til úr steinum. Þarna halda frumbyggjar margar af sínum athöfnum. Einnig er hér mynd af flugvélinni sem ég flaug á upp til Pangassi, þar sem ég komst í gott netsamband hleð ég inn nokkrum myndum. Bestu kveðjur aftur frá Björk.

Hér eru myndir af bjórahúsinu hennar Elísabetar bjórs, varð að kalla þennan bjór eitthvað en hún byggði húsið sitt við fjölfarinn veg, einnig er stífla hér. Einn dagin sá ég að stíflan var rofin, og hún var að gera við hana. Það sem gerist er að vegagerðarmenn eru ekki hrifnir af bjórum, sko vegna þess að þeir stífla allt og svo kemur flóð yfir veginn, þið skiljið.

Illugaskotta er að læra að nota power saw, já hvað er það á íslensku?..humm látum okkur sjá, þetta er vélknúinn trjásög, er að læra að saga í eldinn og einnig er ég búin að læra að höggva í eldinn. Þá tekur maður kubbinn sem á að höggva í sundur, lætur sprunguna sem er í honum snúa frá sér og svo heggur maður í hana, og þá hoppar kubburinn í sundur. Ekki alltaf svona auðvelt, en ég er að æfa mig.

Vélsögin er hins vegar önnur saga. Hún sagar hratt og það verður að passa margt. Að tréð detti ekki á hana, að maður sagi greinarnar frá sér og að allt sé í lagi.Einnig verður maður að passa að tréð detti ekki á mann sjálfan eða næstu menn.

Í gær settum við saman eitt stykki Sweat lodge. Fórum og klipptum 14 langar greinar, gerðum hring á jörðina. Grófum greinarnar niður og bundum þær saman, lítur út eins og kúlutjald. Sólin skein og vakti upp mína aðal óvini, flugurnar. Moskító eru farnar en þessar eru verri, svo ein þeirra beit mig fast rétt við hægra augað, þar sem ég var að skafa börk af trjágrein. Fann allt í einu sárt! og vissi strax hvað var að fara að gerast. Þegar ég vaknaði í morgun þá var augað sokkið! Meira ofnæmið!

Haustið er enn þá hér, það hefur bara einu sinni snjóað og sá snjór er farin. Það er enn þá hægt að fara á kanú lengst upp ánna sem er mjög gaman. Við fórum það á sunnudaginn með krökkunum sem komu hingað. Við fórum lengst upp ánna, á leiðinni heim varð eitthvað vesen á krökkunum við fengum að heyra það þegar heim var komið hvað hafði gerst. 3 þeirra réru upp að landi, allt í einu heyrðu þau urr og brak í greinum. Þau urðu ofsa hrædd, héldu að þetta væri Sabí, Sasquash eða eins og hann er kallaður á ensku the wilderness man. Þau voru handviss um að þetta væri hann, eða big foot eins og hann er kallaður í Bandaríkjunum. En þau sáu ekki neitt.

Í næstu viku er ég að fara á ráðstefnu um vatn, þar sem aðal fyrirlesarinn verður David Suzuki, sem er mjög frægur umhverfissinni og fyrirlesari í Kanada og víðar í heiminum. Á morgun munum við fara og hitta stúdenta upp við stað sem heitir White Shell, en þar eru hellaristur sem enginn veit hve gamlar eru. Þetta eru dýr og menn að sögn Garys, en ég fæ að sjá þetta á morgun, það er að segja ef mitt bólgna auga verður í lagi, kannski set ég upp sjóræningjaband.

Laufin falla hratt til jarðar, vildi bara segja ykkur að ég gat verið á hlýrabolnum í gær, og var að drepast úr hita.

Bestu kveðjur til ykkar, frá Illugaskottu bólgna auga, sem er mitt nýja indjánanafn.

Í dag er ég búin að vera hér í Kanödu í einn mánuð. Þetta hefur liðið hratt og margt hefur drifið á daga mína, en einnig er eins og ég sé búin að vera hérna alltaf. Ég bý í tveggja hæða timburhúsi, með 5 öðrum persónum. Það er Garry, sonur hans, kærastan hans og krakkinn hennar, einnig býr hér ungur maður sem er í afeitrun..krakkinn hennar er óþolandi lygari, kærastan er fúlari en fúlasta fúlegg, sonurinn er bara, Garry er fínn og ungi maðurinn sem er í afeitrun er fyndinn, eftir að hann stökk út úr sinni skel.

Ungi gaurinn sagði mér frá því að hann ætti hálfsystur sem hann hafi aldrei kynnst. Og þegar hann hafi komið heim í sitt samfélag eftir nokkrar mánaðar fjarveru, varð honum starsýnt á þessu flottu gellu. Hann sagði vini sínum að hann vildi fara út með þessari stelpu, vinur hann glotti og sagði: "Já með systur þinni?" Jeffrey hló bara, svo sagði hann mér í dag að það væri hræðilegt að fljúga í flugvél. Ég spurði afhverju, hann sagði:"Vegna þess að ég er næstum því úti í geimnum". Ég er enn þá að hlæja af þessu svari.

Stundum getur þetta orðið frekar pirrandi að vera innan um allt þetta fólk þótt að Illugaskotta sé vön að búa með mörgum, þá er þetta öðruvísi lið. En hvað um það.

Í gær og í dag hafa verið hérna nemendur úr grunnskóla þau eru frá 7 ára til 12 ára. Mjög skemmtilegir krakkar, indjánar. Illugaskotta hefur verið að segja þeim sögur frá Íslandi, sögur af tröllum, álfum, draugum, huldufólki, en hafmeyjur eru í uppáhaldi hjá þeim.

Hins vegar datt af þeim andlitið þegar ég fór að segja þeim frá okkar 13 jólasveinum, frá matarsiðum hennar Grýlu og einnig frá því hvað jólakötturinn gerir. Í dag vorum við að búa til Tomhahawks, sem eru axir eins og indjánar bjuggu þær eitt sinn til. Við hjuggum niður nokkur tré, og notuðum þau sem handföng á axirnar, síðan söguðum við gap upp í handföngin, náðum í flata steina og settum inn í handfangið og bundum síðan steininn fastan.

Sólin skein og allir voru kátir. Var að búa til brauðdeig en á morgun er ég að fara í tvö matarboð, og kem með mitt fjallagrasabrauð í þau bæði. Er á fullu í því að skrifa inn viðtöl og ætla að drífa mig í það núna.

Bestu kveðjur frá Illugaskottu.

Sælt veri fólkið hef ekki skrifað í smá tíma vegna anna og einnig vegna þess að netið hefur verið brjálað.

Jæja, hvað er í fréttum segja Íslendingar, en ekki Kanadamenn. Það sem er helst í fréttum er að ég er ekki búin að skjóta elg, en daginn eftir að ég hélt á þessari ávísun, þá var ég að rogast með elgsfætur, læri, og rif í frystinn hérna. Síðan ætlaði Illugaskotta að kippa elgshaus upp úr skottinum á bílnum, en ekkert gekk.

Elgurinn starði bara á mig, með sitt stóra nef og þunga haus. Jæja reyndi aftur togaði og togaði en hann rétt hreyfðist. Við tókum hann síðan tvö saman upp úr skottinu.

Veðrið hérna hefur verið yndislegt, 20 stiga hiti, gola og sól. Ég er búin að klára kanóinn minn bara eftir að mála á hann nafnið sem er: Blue Wolf woman og Míkwamí Íkwe. Þegar ég fer út á ánna er gaman, en það er ekki gaman þegar vindurinn blæs á móti mér. Þá snýst ég í hringi eins og laufblað ofan á drullupolli. Er að æfa mig með árina, en já það gengur vel þegar vindurinn heldur sig heima hjá sér.

Það snjóar í dag í Winnipeg en það er bara hvasst hér og kallt. Í dag kemur hingað kennari til að fá kynningu hjá Garry á því hvað hann kennir hér í Ravens Creek, síðan um helgina kemur heill bekkur frá Black River reserve með þessum kennara til að læra inn á siði, hefðir og menningu Ojibway indjána.

Ég var í Winnipeg í gær með Gary, ég keyri allt hér en ekki í borginni, of klikkað og rata ferlega lítið þar á bíl. Verslaði mér snjósleða buxur og snjósleða skó, ótrúlega ódýrt í búðinni Canadian Tire. Fáranlegt nafn, þessi búð er eins og Húsasmiðjan en svona 100 sinnum stærri. Einnig verslaði ég mér skinn pels, fyrir 1000 kall!, í búð sem selur notuð föt. Sumar vinkonur mínar myndu urlast ef þær færu í þessa búð hún er jafn stór og Kolaportið, full af frábærum og ódýrum fötum.

Illugaskotta varð bara þreytt að horfa yfir allt þetta fatahaf, sem hún þyrfti að fara í gegnum ef hún væri að leita sér að einhverju sérstöku, lét það eiga sig.

Thanks giving er á mánudaginn, þá éta allir kalkún. En ég, Gary og einn annar erum að fara á mánudaginn til að leggja gildrurnar. Ég verð Trapper í vetur, sem þýðir að það þarf að fara daglega og vitja um þessar gildrur. Setja í þær beitu sem oftast er kjöt eða fiskur, og taka dýrin úr gildrunum. Síðan er feldurinn á þeim unninn og seldur. Núna förum við á bátum en í vetur förum við á snjósleðum.

Í dag er ég hins vegar að fara að vinna við að búa til kennslu hús. Það verður búið til úr trjám og síðan tjald strengt yfir. Þetta hús verður hringlaga, þannig að þarna getur Gary tekið á móti hópum sem eru að koma hingað, og kennt þeim þar. Síðan verður sett viðareldavél inn í tjaldið svo hægt verður að nota það allan ársins hring.

Bið að heilsa ykkur öllum, takk fyrir kommenntin ykkar. Bestu kveðjur frá Björk.

Í gær hélt ég á 35. þúsund dala ávísun! Þetta var borgun Kandadísku ríkisstjórnarinnar til Raymonds Raven. Þeir voru að borga honum bætur fyrir það hve illa var farið með hann í hinum svokölluðu "Residential Schools", sem voru reknir af kanadíska ríkinu og Kaþólsku kirkjunni. Kaþólska kirkjan skuldar Raymond enn þá 10 þúsund dali, vegna þess að hún segist ekki geta borgað svona mikið og einnig vegna þess að hún segist ekki hafa borið ábyrgð á því að þessi skólar hefðu verið stofnaðir. En hún ber ábyrgð á þeirri misnotkun sem prestar og nunnur beittu þessi börn. Ekki trúir Illugaskotta að kirkjan hafi ekki efni á að borga 10 þúsund dali, páfinn baðar sig í gulli þarna suður í Róm!!!!

Þessi blindi, fótalausi og einnar handar maður, er einn sá sterkasti karkater sem ég hef kynnst. Hann vill lifa, hlæja og hitta fólk. Í þessum heimavistarskólum var menning, tungumál og siðir indjána barin úr þeim, með líkamlegu og andlegu ofbeldi. Raymond sagði mér að sakleysi hans hefði verið rænt frá honum þegar hann var 14 ára, það var nunna sem gerði það. Illugaskotta hugsaði sitt á meðan bílinn sem við vorum í flaug á milli húsa, garða og trjáa, á leið með okkur í bankann svo hann gæti leyst ávísunina sína út. Til að reikna út hve miklar bætur hver og einn fær sem hefur verið í Residential school, þá eru gefin stig fyrir mismunandi misnotkun, mismunandi ofbeldi, lengd dvalar, þeirra ára sem viðkomandi dvaldi í skólanum og svo framvegis.

Ég spyr mig, hvernig er hægt að mæla í punktum þjáningar fólks?

Indjáninn sat framm í, og sagði mér nánar frá hvað hann mátti upplifa. Ógleðin rann um blóðið á mér. Reiði í garð ríkisins og kaþólsku kirkjunnar kviknaði í huga mér. Hins vegar sat Raymond sterkur og sagði mér frá. Hann sagði mér að hann væri búin að fyrirgefa þeim það sem hafði verið gert í garð hans. Þeir hefðu rænt sig æskunni en hann gafst aldrei upp. Núna vill hann eyða peningum sínum fyrir fjölskylduna sína.

Hins vegar sagði hann mér einnig að saklaus hvítur maður hefði verið dæmdur í fangelsi, þar hefði þessi gaur dvalið í 4 ár. Núna fær hann bætur sem nema 1 milljón kanadískra dala á ári frá ríkinu. Hver er munurinn á þjáningu hans og þeirra indjána sem máttu dvelja í Residential schools? Afhverju fær þessi gaur hærri bætur en indjánar? Gæti það verið vegna þess að hann er hvítur?

Residential Scholls eru svartur blettur í sögu Kanada. Þar átti sér stað þjóðarmorð, sem snérist um það að eyða tungumáli indjána, láta þá hætta segja sögur eða notast við sína menningu. Ef þessi börn dirfðust til þess að tala Ojibway eða Cree tungumálið var þeim refsað með barsmíðum eða öðru verra. Þessum börnum var rænt frá foreldrum sínum af lögreglunni og þau voru færð í skóla. Langa hárið þeirra var klippt, þau látin ganga öll í eins fötum og samskipti þeirra við fjölskyldu sína og samfélag hvarf. Allt gekk þetta út á það að láta Indjána samlagast hvítu samfélagi og auðveldara væri að ánetjast auðlindir þeirra, komast yfir landið þeirra og þær auðlindir sem þar er að finna.

Gary strauk 3 sinnum úr Residential School, eftir þriðja strokið hættu þeir við að elta hann. Eftir annað strokið náði presturinn honum úti í skógi, hann hafði elt Gary, sá fótsporin í snjónum. Gary sagði að hann hefði barið sig lengi, en eins og Gary sagði: "Ég var sterkur og þrár, og ákvað að ég myndi strjúka aftur, sem ég gerði".

Jæja,,ekki fallegar sögur, fleiri sögur hef ég skráð í tölvuna en þær birtast ekki á þessu bloggi. Haustið kemur hratt hingað núna. Það er logn, skýjað og riging. Haust kveðjur til ykkar, frá Björkinni.

Núna er internetið hér í lagi, og ég nota tölvuna í dag. Fríða klukkaði mig og vill að ég segi fimm staðreyndir um sjálfa mig.

1. Ég er góður kokkur og bakri, þegar ég nenni því
2. Ég elska skyr, bláber og jarðarber.
3. Ég bý á indjána verndarsvæðinu Hollow Water í Kanada.
4. Mér finnst gaman að læra nýja hluti eins og sigla bátum og kanó.
5. Ég er óendanlega kát með lífið og tilveruna.

Verð að bæta við númer sex: Mér er illa við moskítóflugur!

Fórum til Winnipeg í dag að ná í einn indjána sem þarfnast hjálpar, hér mun Gary kenna honum að bjarga sér, í gegnum hefðir og siði indjána.

Núna er ég að fara út að klára að mála kanúinn minn svartann. Við veiddum engan elg í gær, en sáum fullt af öndum. Það eru um það bil 5 bjórahús hér við ána.

Á leiðinni til Winnipeg sá ég Bald Eagel í návígi ásamt krumma nokkrum þar sem þeir voru að gæða sér á gæs, bara si svona beint á veginum. Þessi örn er mikilfenglegur fugl. Ef við veiðum ekki elg, þá mun vera keyptur eitt stykki vísundur fyrir veturinn. Þá þurfum við að vinna hann allan, flá hann og vinna kjötið.

Síðan ég kom til Kanada, þá hef ég t.d. lært að: Kveikja almennilegann eld, ég kann á utanborðsmótor og hvernig á að stýra. Ég er að læra á kanú, sem er frekar erfitt þegar það blæs vindur á móti, þá bara rær maður á sama stað endalaust. Einnig er ég búin að læra að slaka á! Bara nota tímann, nógur tími segir indjáninn sem hér býr, og Illugaskotta hlustar á það og vinnur sitt. Ég að ég myndi nú seint læra að slaka á, kannski mun ég einn daginn læra eitthvað fleira sem mun koma mér til góðs. Núna hlær Illugaskotta draugslegum hlátri.

Bestu kveðjur heim,,,,stundum vildi ég að þið gætuð séð hvað ég er að bjástra hérna.

Þegar ég sé að það er hríð, frost, vindur, kallt og andstyggilegt á Íslandi, verð ég enn þá kátari að vera í flatasta landi jarðarinnar. Hér er 19 stiga hiti, fallegir haustlitir, og alltaf nóg að gera.

Var að klára að mála einn kanó svartann sem ég nota hvað mest. Bjórarnir eru farnir að saga niður tré eins og brjálaðir séu. Það segir okkur að veturinn hér verður ægilega langur, kaldur og erfiður. En hvað um það. Illugaskotta er öll að hressast af ofnæminu, en þessar flugur elta mig eins og ég sé rjómaklessa með jarðarberjasultu.

Ætlaði að njóta góða veðursins áðan við ána, en hljóp inn, þær sugu og bitu drauginn sem brjálaðar væru. Dagarnir líða hratt við útistörf, jurta söfnun, báta siglingar, könnunarleiðangra, elgsveiðar á hverju kvöldi. Við siglum upp ána með þrjár gerðir af byssum, ég stýri bátnum. Býðum eftir elg, en já þeir láta ekki sjá sig.

Er að fara að veiða elg núna verð að drífa mig út. Bestu kveðjur til frostsins og ykkar allra.

Vegna lélegs internetssambands þá hef ég skrifað lítið, en í dag er það í lagi.

Jæja, margt hefur drifið á daga Illugaskottu síðan hún lenti í Kanödu fyrir um það bil tveimur vikum síðan. Ég fór á verndarsvæðið Pangassi og dvaldi þar í eina viku. Þangað flugum við á sjóflugvél sem tók upp af flugvelli í Winnipeg en lenti á vatni, rosalega flott vél. Eiginlega eins og vél frá síðari heimstyrjöldinni. En hvað um það, þennan fyrsta dag minn í Pangassi, fékk Illugaskotta mikið áfall, eiginlega svo mikið að ég varð að hugsa lengi um það hve manneskjur geta verið afskiptalausar og dofnar af því að horfa á eymd annarra, og um leið hvað fólk og börn geta farið illa með sig.

Gary var beðin um að koma á þetta svæði vegna þess að börn og unglingar þarna, frumbyggjar, eru að eyðileggja sjálfan sig. Í einu húsinu voru unglingar, strákar og stelpur, sem héldu fast utan um grænu ruslapokana sína. Eins og þeir væru þeirra dýrmætustu gripir. Í þessum pokum er bensín sem þau eru að sniffa, úti á götu ganga 2 til 8 ára börn sjálfvala allan daginn. Haugskítug, svöng, afskipt. Húsin þeirra eru með hlerum fyrir gluggum, bílarnir þeirra sem eru glænýjir eru allir beyglaðir og illa hirtir.

En já, það er hægt að hjálpa. Illugaskotta er mjög hugsi yfir því hve ríkisstjórnir geta verið afskiptalausar, svo lengi sem þær græða á því að láta hlutina eiga sig. Pangassi er staðsett á fallegu vatnasvæði, þar eru óteljandi eyjur, skógi vaxnar, gular strendur, fiskar hoppa og elgir er víða. Hins vegar hafa þeir frumbyggjar sem búa í Pangassi, misst sambandið, tengslin við landið og menninguna. Ræturnar þeirra eru lausar, hinir svokölluð "Born again christians", hafa komið inn hættulegum skilaboðum hjá þessu fólki. Að menning þeirra sé af hinu illa,að þau verði að tileinka sér menningu hvíta mannsins. Úffffff...já en þarna er nýr grunnskóli, og það er vilji hjá fólkinu að fara að breyta samfélaginu, takast á við það að tengjast menningu sinni aftur.

Við fórum í bátsferðir, gengum um þorpið, bjuggum til súlur í indjánatjald með tveimur litum indjánastrákum, og svo gerðist það. Illugaskotta veiktist. Íslendingar eins og ég eiga það til að vilja sofa við vötn, ofan á svefnpokum sínum, það gerði Illugaskotta. Moskítóflugurnar átu drauginn upp til agna. Hann varð veikur, og blossaði upp í ægilegum kýlum.

Fór til Winnipeg eftir vikudvöl í Pangassi, þar sem Atli consúlinn hér í Winnpeg, kom mér að sem fyrst á spítala. Þar fékk læknirinn áfall þegar hann sá kýlóttann drauginn,,sem fékk 3 gerðir af lyfjum og þann úrskurð að hann sé með ofnæmi fyrir Moskítóflugum. Núna er allt betra og draugur er eldhress. Var að koma úr minni fyrstu kanó ferð, það er æði að sigla hér um ána, er að læra á utanborðs mótur báta. Ásamt því sem ég skrifa og skrifa...bestu kveðjur til ykkar allra, þar til næst, múuuuuu eins og elgurinn segir.

Illugaskotta er lent i Kanödu. Hún hélt að hún myndi deyja í fluginu frá Minneapolis til Winnipeg. Flugstjórinn lét vita að loftræstiskerfið væri bilað, sem þýðir að taka varð loft frá hreyflum..ekki gott að vita fyrir flughræddann draug,,,og já skalf og svitnaði í því flugi. Svo tók ægilegt ævintýri við í tollinum þeim kanadíska,,Illugaskotta krossaði sig og blessaði fyrir að hafa fengið vottorð frá indjánanum um að hún myndi búa þar. Þetta litla blað kom mér inn í landið. Yfirheyrslur, skönnun farangurs..og endalaust bla.

Þeir tóku af mér 5 sneiðar af hangikjöti ægilegur glæpur.

Jæja en hér er um 30 stiga hiti, mikill raki, og góð lykt, eins og í frumskógum Thailands. Fór í langa bátsferð í dag um ár og vötn hér við Manitoba vatnið,,vorum að safna rekavið, og fundum risastóran lurk af rauðviði.

En á morgun held ég í einhvern tíma lengst út í óbyggðir, ég er hér í góðu yfirlæti, var að éta fisk og grænmeti. Hér sveima um moskítóflugur sem elska mig heitt og innilega, drekaflugur sveima hér einnig en þær éta moskítóflugur, hér eru indjánatjöld, en ég bý í tveggja hæða húsi við á.

Þangað til næst, bestu kveðjur, ég fer í sjóflugvél á morgun, það verður fjör, á einhverja eyju.