Illugaskotta er búin að fá nóg, hún er hætt að skrifa ritgerð, enda má það allt fara til fjandans og lengra en til helvítis ef það er til. Það er komið nóg, þetta er aldrei nógu gott hjá mér, of mikið eða of lítið, þarf að skerpa, stytta og bæta við einum kafla. Nei, nú laga ég það sem þarf, svo er ég farin til Canödu 3. mars. Tek lufsuna með mér þangað, vinn eitthvað í henni þar, en sem minnst TAKK!

Það er ekki um neitt annað að ræða, ef ég fer ekki út þá lendi ég í húsinu með rauða þakið sem er staðsett við sundin blá hér í Reykjavík.

Ég held ég útskrifist aldrei og ætla bara að hafa það þannig, að hitt gerist er svo fjarlægt mínum litla og illa starfandi heila að hann heilinn nær ekki og vil ekki spá í það lengur.

Ég hitti ekki neinn, ég hugsa allan daginn um ritgerð, ég geri ekki neitt, ég geri allan daginn ritgerð, ég hugsa ekki um neitt skemmtilegt, ég hugsa allan daginn um hvað akademónum finnist um þetta eða hitt, hvort þetta sé ekki flott, hvort þetta sé nóg, nei það þarf meira, nei það þarf að henda því út, nei þetta er undarlegt að ég hafi skrifað þetta, ekkert flæði...djöfullegt í alla staði að vera svona heimsk,,,,

ég er FÁVITI OG ÞETTA ER LÉLEGASTA RITGERÐ Í HEIMINUM!!!!!!!!!!!! Svona líður Illugaskottu, svo hef ég unnið illa með texta en lagaði það allt í gærkveldi í stress og pirrkasti. Þegar Illugaskotta vaknaði í morgun, vildi hún ekki tala, aldrei að tala meir. Fór í göngutúr og þá komst ég í gang að sjá sjó og fugla, þeir skipta máli. Ekki ritgerð, hún er fífl.

Dreif mig svo í bíltúr austur á Hvolsvöll, það var gaman enda eru sveitir bestar.

Ein stærsti galli Illugaskottu er fljótfærni og tillitsleysi. Veit af þessum göllum en þeir æða upp eins og verstu draugar oft á dag, viku og á hverju einasta ári.

Framdi glæp í ritgerðinni, er farin að stunda ritstuld án þess að roðna, það var óvart, mun laga það og fara yfir allt verkið, þetta var og er ægilegt að sjá.

Er að fara að hlusta á Guðrúnu Jóhannesdóttur tala um sitt lokaverkefni klukkan 15:15 og mun vinna í ritgerðinni á meðan, hlusta og vinna...vil alltaf gera tvenna í einu, helst fimmt. Hún er að spá í Kötlu gömlu,,,það verður áhugavert að sjá og hlusta á.

Góð íslenska það. Vorið er æðandi, ég finn fyrir því í nefinu...merkilegt.

Kveðja Björkin.

Allt gengur samkvæmt skipulagsleysi Illugaskottu. Allt er á áætlun, get svo svarið fyrir það, að það er satt. Jamm og já, mun tala við krakkana í Gimli grunnskólanum 17. mars um þjóðtrú og þjóðsögur. Síðan um kvöldið mun vera kvöldvaka í Icelandic Heritage Museum, þar sem Illugaskotta mun tala um jamm svei mér þá,,,veit það ekki alveg. Spila eftir eyranu í stuði á ensku. Búin að fá lánaðan tilbera mér til halds og trausts, vonandi taka tollararnir hann ekki af mér í Bandaríkjunum.

Nenni ekki að tjá mig um fundinn, hann var bara allt í lagi, ég þarf núna að stytta, afmarka, tengja betur og bæta við hagnýtingu verkefnisins fyrir náttúrutúlkun. Þetta þýðir að Skotta rotta verður að rottast í þessari ritgerð úti í Kanödu, en ekki mikið, nei og svei.

Vor í lofti, er svöng, þarf að ná í bækur í Tæknigarð, svo að hitta ömmu, svo heim að lesa, mun éta steiktan steinbít í kvöld og halda áfram að lesa. Steinbítur og þarna munnljóti gaurinn hinn, þarna já Skötuselur eru í miklu uppáhaldi þegar á að éta þessi grey, hjá mér.

Seinustu nóttina mína á Hnappavöllum, áttu sér stað undur og stórmerki. Illugaskotta var viss um að Þorgeirsboli sjálfur væri sloppinn út og farin að elta hana, vegna furðulegs fnæs og dæs við gluggann hennar einhvern tíma um miðja nótt. Hún ákvað að þetta væri rugl og datt aftur inn í draumaheiminn. En hins vegar þegar Hnappavallabóndinn var að teygja sig og sína skanka um morguninn og horfa yfir sveitina sína fögru úr aðaldyrunum, þá rekur hann augun í tuddana sína sem höfðu víst brotist út úr fjósinu um nóttina. Þeir dönsuðu kátir um brekkur og grundir, en fengu fljótt að fara á sinn stað.

Nú hendist Illugaskotta upp um bókahillur og rekka í Þjóðarbókhlöðunni, í leit að alls kyns þjóðsagnaverum sem hinir ýmsu listamenn hafa fangað á pappír. Þessar verur eiga að fylgja mér til Canödu, svo hægt sé að sýna þær ungum jafnt sem öldnum þar á bæ. Ég er að setja þær á glærur.

Fór í morgunkaffi á Kaffi eitthvað, rakst þar á Skúla Gauta, það var gaman, ásamt því að hitta fleira gott fólk. Margt liggur fyrir í dag, þessi geralisti er eins og gormur sem lengist og styttist eftir því hve mikið hangir í honum.

Það er best að vera í sveit. Bestu kveðjur frá Illugaskottu.

Nú er dvöl Illugaskottu á Hnappavöllum senn á enda, það er búið að vera endurnærandi fyrir orkulausan og draugfúlann draug að staldra hér við í nokkra daga. Smjörgerðin í gær tókst vel og mikið er það sniðugt að geta búið til sitt eigið smjör og rjóma. Næst þegar ég kem verður búið til skyr, hundrað gerðir af því!

Við skruppum í heimsókn í gær að Kvískerjum, þar er ætíð gaman og fræðandi að koma. Sigurður og Helgi voru heima, en Hálfdán hafði brugðið sér suður á Suðurnesin til að skoða fugla. Þeir sögðu okkur t.d. frá fjárborg sem þeir hefðu rekist á fyrir um það bil fjórum árum, sem er öll niðurgrafin og ævaforn, rætt var um Skeiðarárhlaup á 19. og 20. öld, og margt fleira sem tengist náttúrunni og sögu á einn eða annan hátt. Síðan var haldið heim á leið.

Í dag er víst Valentíusardagur, hver var þessi Valentíus?

Takk fyrir mig Siggi á Hnappavöllum, þetta var snilld.

Núna kraumar hryggurinn í ofninum,,,umm...Illugaskotta er búin að vera frekar fjörug í eldhúsinu, bakaði í gær tvær eplakökur og já bjó til undanrennu og rjóma í skilvindu, og ætla að búa til smjör í dag, ásamt því að logsjóða og rafsjóða. Þetta eru hlutir sem allir þjóðfræðingar ættu að kunna. Rjóminn er með þeim þykkari sem ég hef séð, eiginlega er hægt að moka honum upp með skeið..hvernig mun hann lýta út á rjómatertu? Gríðarlega flott og sniðugt allt saman.

Skellti mér einnig á rúntinum með Hnappavallabóndanum á Willys árgerð 1965 í gær, það er sniðugur bíll.

Jæja verð að fara að setja kartöflur í pott og svo gera eitthvað skemmtilegt eftir átið á sunnudagssteikinni.

"Gengið á reka" er skemmtileg bók eftir Kristján Eldjárn sem kom út árið 1948, þar skrifar hann um nokkra fornleifafundi, með þeirri aðferð að láta fólkið sem átti hlutin eða hlutina lifna við,,galdrakarl var hann líklega hann Kristján Eldjárn. Hef áður lesið bók eftir hann, sem ég man ekki hvað heitir í augnablikinu, en þar fékk Illugaskotta ógnar áhuga á þríblaðanælum og hvert skipti sem ég sé þær á söfnum erlendis man ég söguna á bakvið þær, sem enn og aftur gerir þær áhugaverðari.

Í gær var brunað alla leið austur í Lón. Fjalla- og jöklasýn var ægifögur, hreindýr hoppuðu um grundir og fáir aðrir voru á ferli. Komum einnig við á byggðarsafninu á Höfn, þar eru hlutir sem prýða flest byggðarsöfn, en inn á milli liggja fjársjóðir. Þarna fann ég forláta beisli, sem er líklega frá 16. eða 17. öld og er það ægilega fallega skreytt. Einnig voru þarna fallegir náttúrugripir og ljósmóðurtöskur. Illugaskotta veltir oft fyrir sér afhverju hinar ýmsu iðngreinar eins og t.d. hnakkasmiðir og gullsmiðir sæki sér ekki hugmyndir á byggðarsöfnin.

Birtan á leiðinni heim var sérstök, svona jöklabirta þegar húmið er að síga yfir. Veit varla hvað bók ég á að lesa, þannig að ég er núna að lesa þrjár. Skaftárelda, Gengið á reka, og Bókmenntasögu I...hún er hundleiðinleg..en verð að lesa þetta til að skilja allt sem ég hef verið að skrifa um betur.

Í dag er skemmudagur, enda þarf rauður á smá upplyftingu að halda.

Núna er Illugaskotta stödd á Hnappavöllum í Öræfasveit, eða sveitinni milli sanda. Í gær þegar ég keyrði í gegnum Eldhraunið þá upplifði ég landslagið á annan hátt vegna bókarinnar Skaftáreldar, sem er eftir Jón Trausta. Ég reyndi að hugsa um hvað allt fólkið hafði verið að gera árið 1783 á meðan hraunið ólgaði og flæddi um sveitina sem eitt sinn var græn og öll í blóma. Persónur bókarinnar skutust fram úr hrauninu hér og þar á meðan ég og gamli rauður skriðum hægt í gegnum þessar ógnar myndir.

Hvílíka hraunið, það er satt og magnað að landslag verður einhvern vegin lifandi á annan hátt þegar maður er búin að lesa sögur sem tengjast því, eða ljóð. Landið okkar er magnað, Lakagígar voru og eru ógnar mikið og merkilegt fyrirbæri. Sem eiga skilið að fólk viti meir um þá, uppbyggingu vantar algjörlega í kringum þessa miklu sögu, sögu einna mestu jarðelda sem um getur. Einnig um sögu fólksins, sem margt hvert hélt að það hafði gert eitthvað af sér og þess vegna væri guð að refsa því.

Náttúran ræður sér sjálf, sem betur fer, þótt mannverurnar smáu vilji stjórna henni og beisla. Það vantar að fólk beri virðingu fyrir henni og átti sig á að hún er sterkari en við. Þokan ein og sér getur komið manni til að missa áttirnar, hvað þá? Eða regnið og vindurinn getur gert okkur svo köld að við getum orðið úti.

Eldur, vatn, jörð og loft, við getum ekki lifað án þessara frumefna og annað, þau geta líka öll drepið okkur. Ægilega er ég nú eitthvað að spá, en bara verð að koma þessum hugsunum frá mér.

Núna er sólin að glenna sig, ég hef algjörlega slakað á, ligg bara fyrir framan sjónvarpið í einni fegurstu sveit landsins, hvaða, hvaða...jamm og já. Ég verð dugleg á morgun. Í sveit er ekki klukka, þar er birta og myrkur. Nú ætla ég í göngutúr, svo ætla ég að fara inn og lesa meira um Skaftárelda, einnig um goðsögur, dróttkvæði og eddukvæði.

"Forn-Grikkir voru heillaðir af breytingu, hreyfingu og margbreytileika náttúrunnar. Laufblað verður til, en fölnar svo og eyðist. Allt virðist breytingum háð. Þeir vildu vita hvort eitthvað lægi að baki þessum breytileika".

Tók þetta upp úr bókinni Vísindabyltingin og rætur hennar í fornöld og á miðöldum sem kom út 2004, höfundur hennar er Andri Steinþór Björnsson. Svona er nú gaman að skoða bækur og spá í hvað aðrir hafa skrifað, túlkað og haldið fram.

Tók daginn snemma eftir að hafa grúskað og legið yfir barninu, langt fram á nótt, barnið sem mun líklega aldrei fæðast, er komið með nafn, en móðir þess er ógnar skrímsli og óhemja sem á erfitt með að sinna því sem skyldi,,móðirin hefur ekki alveg skilið þarfir þessa barns, sem eitt sinn var ofurlítið hugarfóstur í Illugaskottu illgjörnu. Jæja,,það er ferskur vindur úti,,allt gengur bara eins og það gengur. Gangi ykkur sem allra best með ykkar störf í dag, lesendur góðir.

Mæja jarðarber, er sá karakter sem Lára vinkona leikur í leikritinu Ávaxtakörfunni. Illugaskottu hlakkar til að sjá þetta sniðuga leikrit, einhvern tíma í febrúar.

Rok, rigning og grámyglan í algleymi. Man ekki hvenær allt var fyndið seinast eða sniðugt, bráðum kemur að því. Ræddi við eina vinkonu mína lengi í pottunum í Vesturbæjarlauginni í seinustu viku. Við vorum að ræða tengslanetið mikila sem nauðsynlegt er að hafa í kringum sig. Fólk sem hægt er að treysta, er ekki á hverju strái.

Illugaskotta hefur mikið verið að hugsa upp á síðkastið hvert allt stefni.

Föstudagur til fjár. Fjárinn. Fjársins. Æ...Árnastofnun þar er margt um áhugaverðar bækur. Fjölskyldan hittist í gær hjá Begga frænda, það var fínt. Það kólnar það er gott og allt heldur áfram.

Tek lýsi það er ágætt þótt það sé vont bragð af því, undarlegt. Borðaði tvær bollur í gær ummmmmm,,,og bráðum kemur sprengidagur...og allir þessir dagar.

Andleysið er mig lifandi að drepa samt neita ég að gefast upp, stoppa og allt það kjaftæði.

Sit hér í Tæknigarði, matarfnykurinn er einum of hérna og þess vegna hef ég opnað hér glugga og það er stormur í tölvuverinu! jibbí,,aðeins að koma súrefni inn í þetta hús, það er mitt hlutverk, hef tekið mér það hátíðlega í hönd.

Jæja best að halda öllu áfram. Mamma er í aðgerð í dag, vona að það gangi allt sem best. Bestu kv frá Illugaskottu.

Áfram Framsókn! Áfram Framsókn,,þið eruð á góðri leið á góðan stað!

Bestu kveðjur frá Illugaskottu sem hló eins og andskotinn sjálfur við morgunfréttirnar. Í dag sofa spaðarnir og hjörtun liggja andvaka,,eða hvernig var þetta sagt?

Illugaskotta er að drattast áfram í sínu, allt er ágætt. Bráðum verður allt betra en ágætt.

Listaverkið er enn þá bilað???? Listaverkið í nýja sal Alþingis er búið að vera bilað í um það bil eitt ár, það er hneyksli. Sem sagt þetta listaverk virkar þannig að ef maður leggur eyrað upp að því þá er hægt að heyra í rödd, sem hvíslar í eyrað á manni alls kyns setningum úr ljóðum og sönglögum. Nei það er bilað. Þegar Illugaskotta kemur aftur eftir ár til að heyra og sjá listaverkið þá verður það mjög líklega áfram bilað.

Rigning, hef haldið mig frá tölvu í nokkurn tíma. Humm,,,,enginn stoppar tímans þunga nið.

Hinn sjálfspilandi grammafónn heilans tók upp á því að setja þetta lag á fóninn þegar ég var að vakna í morgun.

Heyrið vella á heiðum hveri
heyrið álftir syngja í veri
Íslands er það lag.
Heyrið fljót á flúðum duna
foss í klettaskorum bruna.
Íslands er það lag.

Ég þarf að komast á fjöll.

Illugaskotta er svo aldeilis hissa, eru til þrír félagsmálaráðherrar eða eru allir þessir framsóknargaurar eins? Guttinn sem er félagsmálaráðherra, er alveg eins og framsóknarguttinn sem var í Kastljósinu í fyrradag, og svo var einhver framsóknargutti í Silfri Egils um helgina og hann er eins og hinir tveir!!! Þetta er ægilegt. Er farið að Klóna framsóknarmenn ?.....Þeir eru svona með eins hausa, gleraugu og klæða sig allir í ótrúlega fín jakkaföt, og einnig tala þeir allir um það sama. Að það sé endalaust verið að ráðast á Halldór og allt það, sem enginn nennir ekki að spá í. Þetta eru ungu guttarnir í framsóknarflokknum.

Ungu guttarnir í sjálfstæðisflokknum eru einhvern vegin öðruvísi.

Hvar er Davíð? Sem dró Halldór með sér í sandkassann þar sem ríkir stríð.

Í gær var mér gefin mynd sem er búin að hanga í einhverjar vikur á Mokka, það var gaman. Svo bara er allt einhvern vegin ósköp flatt, það er mjög mikið myrkur úti, og ég veit ekki hvenær vorið, krían og allt þetta blómastóð í haga kemur, en þá verður fjör. Bókin "Skaftáreldar" hefur fangað hug mig gjörsamlega, og ég les og les á kvöldin um fólk sem átti að hafa verið til árið 1783, árið sem Lakagígar fóru að láta til sín finna.

Horfði á Kastljós með öðru auganu í gær, þar var enn og aftur verið að ræða ákvörðunina með Írak. Þegar framsóknarmaðurinn byrjaði að tala þá setti ég hann á þögn,,fyrst ákvað ég að gefa honum tækifæri,,en það var ekki hægt. Orð hans skáru hlustir Illugaskottu, hann hamaðist við að verja Halldór, hamaðist við að segja að þjóðin væri komin með nóg af þessu máli. En hann hamaðist ekki við að segja að 84% þjóðarinnar væri á móti því að Ísland var sett á þennan fáranlega lista...og þar með fékk hann þagnarmeðferð hjá mér.

Pólitíkin er furðuleg tík, sem erfitt er að komast til botns í.

Það er vor í lofti, en Þorrinn er bara í smá fríi.

Einhvern daginn á ég eftir að líta til baka og hugsa: "oo hvað það var nú góður tími þarna í rassgati, þegar ég var að þykjast vera akademón..."

Nei, þetta er nostalgía, bull. Sá tvo hunda í gær í göngutúr, álftir úti á frosinni tjörn, önnur þeirra var að sofa af sér veturinn, nokkra bústna snjótittlinga en fátt fólk.

Horfði á góða mynd um helgina "Hell boy". Hún er fyndin, spennandi og óútreiknanleg, enda er hún gerð eftir teiknimyndabók. Hvenær ætli "Preacher", verði gerð að kvikmynd, þá mun ég fara endalaust í bíó.

Hvað skal segja? Hef lítið sofið, vinn eins og versti Akademón, hitti enga og hef það gott. "Ísland örum skorið", nýja Íslandskortið var kynnt í gær, Illugaskotta getur gagnrýnt allt, en ætla að láta það vera núna, sendi þessu fólki, dugnaðar hrós.

Tíminn líður allt of hratt á gerviefna öld. Hvar er stopparinn?

Næsta bók sem ég ætla að lesa er "Skaftáreldar" sem er eftir Jón Trausta.

Ísland örum skorið, er nýtt skipulagsplakkat, sem sýnir Ísland eins og það mun líta út ef allar framkvæmdar óskir stjórnvalda og Landsvirkjunnar munu ná fram að ganga. Plakatið verður kynnt á Hótel Borg á morgun klukkan 13:00. Það verður gaman að sjá.